یعنی چه
تراث حکمی یک اصطلاح تخصصی در متون فلسفی و تاریخ اندیشه است که به کل داراییها، کتابها، مکاتب و نظامهای فکریِ مبتنی بر حکمت و فلسفه (بهویژه حکمت اسلامی، ایرانی و یونانی) که از گذشته به ارث رسیده است، اشاره دارد.
تلفظ
واژه «تُراث» با ضمه تاء و واژه «حِکمی» با کسره حاء و سکون کاف تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع خودِ عبارت «تراث حکمی» با ۸ حرف است. طراحان جدول ممکن است از راهنماهایی چون «میراث فلسفی» یا «اندیشه موروثی پیشینیان» برای آن استفاده کنند.
به انگلیسی
در متون آکادمیک و ترجمههای انگلیسی، برای انتقال مفاهیم مرتبط با این اصطلاح از ترکیبهای مربوط به میراث فلسفی و سنتهای خردمندانه استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و فارسی روان این اصطلاح ترکیبی، «میراث فکری» یا «یادگارهای خردمندانه و فلسفی» است که به جنبههای غیرمادی و اندیشگانی ارثیه فرهنگی اشاره دارد.
در قرآن
عین ترکیب «تراث حکمی» در قرآن مجید وجود ندارد. با این حال، کلمه «التُّراث» یکبار در آیه ۱۹ سوره فجر به معنی میراث مالی آمده و ریشه «حکم» و واژه «الحکمة» بارها در آیاتی نظیر آیه ۲۶۹ سوره بقره به معنای دانش عمیق و خیر کثیر به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل تراث حکمی
عبارت ترکیبی «تراث حکمی» از دو واژه عربی «تُراث» (از ریشه ورث به معنای میراث) و «حِکمی» (منسوب به حکمت و فلسفه) تشکیل شده است. این اصطلاح یک واژه مستقل فرهنگنامهای نیست، بلکه یک ترکیب تخصصی و توصیفی است که بیشتر در متون تاریخ فلسفه، عرفان و تاریخ اندیشه اسلامی به چشم میخورد.
این مفهوم نشاندهنده پیوستگی فرهنگی و عقلانی یک تمدن است و به کلیه دستاوردهای متنی، عقلی و مشی فکری فیلسوفان و حکمای بزرگ در طول تاریخ اشاره دارد. در نمادشناسی فرهنگی، کتابهای خطی کهن، نسخ قدیمی و قلم از نمادهای پاسداری از این میراث ارزشمند به شمار میروند.