یعنی چه
واژهای مرکب در حالت ندا که برای خطاب قرار دادن خداوند با لحنی خاضعانه و مذهبی به کار میرود. «بار» در فارسی کهن به معنای بزرگ، سترگ یا صاحب بارگاه است و همراه با خدا و الف ندا، معنای «ای خدای با عظمت» را میسازد.
تلفظ
این واژه به صورت فتحه بر روی حرف «ب»، سکون روی «ر»، ضمه روی «خ» و فتحه روی «د» و «ی» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «ای خدای بزرگ» یا «پروردگارا» استفاده میشود و واژه اصلی دقیقاً ۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از عبارات ندایی دینی مادل با اصطلاحات ادبی برای برگردان این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
از واژههای هممعنی و جایگزین آن در زبان فارسی میتوان به عباراتی چون بارالها، پروردگارا، خداندا و باریتعالی اشاره کرد که همگی در مقام نیایش به کار میروند.
نماد چیست
این کلمه در ادبیات و عرفان فارسی نماد اوج خداترسی، نیاز بنده و تبرک جستن از نام خداوند در آغاز کلام یا در حالات شدیدی از نیایش و توبه است.
جمعبندی و توضیح کامل بارخدایا
واژه «بارخدایا» یکی از ترکیبات کهن و اصیل زبان فارسی است که از درآمیختن صفت «بار» (به معنای بزرگ و صاحب درگاه) با کلمه «خدا» و پسوند ندایی «ا» پدید آمده است. این عبارت در متون نظم و نثر کلاسیک فارسی، بهویژه در آثار شاعرانی چون سعدی، ناصرخسرو و عطار نیشابوری، جایگاه ویژهای دارد و به عنوان ابزاری ادبی برای بیان بالاترین مراتب خضوع و بندگی در پیشگاه پروردگار به کار میرود.
اگرچه این لفظ عیناً در متن عربی قرآن کریم وجود ندارد، اما در ترجمههای کهن و معتبر تاریخ ادبیات ایران (مانند ترجمه تفسیر طبری)، دقیقاً معادل کلمه شریف «اللَّهُمَّ» و عباراتی نظیر «ربّنا» قرار گرفته است تا عظمت و شوکت الهی را در ذهن مخاطب فارسیزبان به شیوهای رسا و بومی مجسم سازد.