یعنی چه
امراض ساریه در طب سنتی و زبان فارسی قدیمی به بیماریهایی گفته میشود که قابلیت سرایت دارند؛ یعنی عامل بیماریزا میتواند از طریق تماس مستقیم، هوا، ترشحات یا اشیای آلوده از فرد بیمار به شخص سالم منتقل شود.
تلفظ
این عبارت به صورت «اَمْراضِ ساريِه» تلفظ میشود که در آن «امراض» جمع مَرض و «ساریه» صفت مؤنث به معنای سرایتکننده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً «امراض ساریه» با ۱۰ حرف است و به عنوان معادل قدیمی بیماریهای مسری یا واگیردار شناخته میشود.
به انگلیسی
در متون پزشکی مدرن و زبان انگلیسی، برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه این عبارت کاملاً عربی است و در کشورهای عربزبان نیز کماکان به همین صورت یا به شکل الأمراض المعدية به کار میرود.
به فارسی
معادلهای سره و رایج فارسی برای این ترکیب، «بیماریهای واگیردار»، «ناخوشیهای مسری» و «بیماریهای قابل انتقال» هستند.
نماد چیست
این عبارت اصطلاحی پزشکی است و نماد سنتی خاصی ندارد، اما در ادبیات و متون اخلاقی گاهی به عنوان استعارهای از گسترش سریع فساد، گناه یا آسیبهای اجتماعی در جامعه به کار رفته است. در دنیای مدرن، نشان بینالمللی خطر زیستی یا بیوهزارد (Biohazard) ملموسترین نماد برای این نوع بیماریهاست.
جمعبندی و توضیح کامل امراض ساریه
عبارت «امراض ساریه» یک ترکیب وصفتی عربیمآب است که در طب قدیم و متون کهن فارسی کاربرد فراوانی داشته و به معنای بیماریهای واگیردار و مسری است. واژه امراض جمع مَرض به معنی بیماریها و ساریه از ریشه (س ر ی) به معنی رونده و جاریشونده است که در مجموع مفهوم بیماریهایی را میرساند که در میان مردم جریان پیدا کرده و از یکی به دیگری سرایت میکنند.
در زبان فارسی امروز، این اصطلاح جای خود را به واژگانی نظیر «بیماریهای واگیردار» یا «بیماریهای عفونی» داده است. با این حال، هنوز هم در برخی متون حقوقی قدیمی، آییننامههای بهداشتی سنتی و مراجع پزشکی گذشته، این واژه برای اشاره به اپیدمیها و بیماریهای ناقل به چشم میخورد و در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک گنجینه لغوی کاربرد دارد.