یعنی چه
سجدهگزار صفت فاعلی مرکب است و به کسی اطلاق میشود که در مقام بندگی و طاعت، پیشانی بر زمین مینهد و تواضع و تسلیم خود را در برابر معبود به نمایش میگذارد.
تلفظ
این واژه از دو بخش «سجده» (با کسره سین و سکون جیم) و «گزار» (با ضمه گاف) تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول واژه «سجده گزار» است که از ۸ حرف تشکیل میشود. واژههای ساجد و عابد نیز به عنوان کلمات جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Prostrator به معنای کسی که سجده و خضوع میکند و Worshipper به معنای عبادتکننده برای این واژه به کار میروند.
به عربی
معادل دقیق و مستقیم سجدهگزار در زبان عربی کلمه «ساجد» (به معنای سجدهکننده) یا «متعبد» است.
به فارسی
در زبان فارسی سره و روان، واژههایی چون نمازگزار، پرستنده، طاعتکار و سجدهکننده نزدیکترین برگردانها و هممعنیهای این کلمه هستند.
در قرآن
خود ترکیب فارسی «سجدهگزار» در متن قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی آن (س ج د) و مشتقاتی چون «السُّجَّد» یا «ساجِدین» بارها ذکر شده است؛ مانند آیه ۲۹ سوره فتح: «تَرَاهُمْ رُکَّعاً سُجَّداً» که به معنای دیدن مؤمنان در حال رکوع و سجود است.
جمعبندی و توضیح کامل سجده گزار
واژه «سجدهگزار» یک صفت فاعلی مرکب مرخم در زبان فارسی است. بخش نخست آن یعنی «سجده» از ریشه عربی به معنای پیشانی بر زمین نهادن گرفته شده و بخش دوم آن یعنی «گزار» از بن مضارع فعل فارسی «گزاردن» به معنی بهجا آوردن و ادا کردن ساخته شده است. املای صحیح این واژه با حرف «ز» است، زیرا مفهوم به جا آوردن مناسک و طاعت را افاده میکند.
در فرهنگ دینی و عرفانی، سجدهگزار نماد تواضع مطلق، بندگی خالصانه و تسلیم بودن در برابر امر الهی است. این حالت نشاندهنده فروپاشی کبر و غرور انسانی و نهایت خاکساری انسان در برابر حقیقت مطلق است که در ادبیات و ادعیه گوناگون جلوه بارزی دارد.