یعنی چه
واژهٔ «خندهدار» صفتی مرکب در زبان فارسی است و به هر امر، سخن یا موقعیتی طنزآمیز اطلاق میشود که پتانسیل ایجاد خنده و شادی را داشته باشد. این واژه گاهی در گفتار روزمره در معنای کناییِ «مسخره، عجیب یا غیرمنطقی» نیز به کار میرود.
مترادف
واژههایی مانند مضحک، طنزآمیز و فکاهی نزدیکترین جایگزینها برای این صفت هستند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشهٔ پارسی میانه (پهلوی) xandag به معنی خنده مشتق شدهاند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، اصلیترین پاسخ برای این نشانه خود واژهٔ «خنده دار» با ۷ حرف است و واژههای مضحک و فکاهی نیز به عنوان گزینههای جانبی کاربرد دارند.
به انگلیسی
واژه Funny رایجترین معادل عامیانه و Hilarious برای موقعیتهای بسیار خندهدار استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه مضحک از ریشه (ض ح ک) دقیقترین معادل برای صفت خندهدار است.
به ترکی
در ترکی استانبولی واژه Komik وامواژهای بسیار رایج و واژه Güldürücü به معنای خندهآور است.
جمعبندی و توضیح کامل خنده دار
واژهٔ «خندهدار» یک صفت مرکب اصیل فارسی است که از ترکیب اسم مصدر «خنده» و بن حال «دار» (از مصدر داشتن) ساخته شده است و در لغت به معنای دارنده یا ایجادکنندهٔ خنده است. این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی، نمادی از شوخطبعی، کمدی و رهایی از جدیت روزمره به شمار میرود و در هنرهای نمایشی نیز با ماسکهای خندان کمدی پیوند خورده است.
در کاربردهای اجتماعی و روزمره، این کلمه گاهی فراتر از معنای طنز و تفریح رفته و برای توصیف یک ادعا یا موقعیت کاملاً غیرمنطقی، متناقض و پوچ به کار میرود؛ به طوری که شنونده یا بیننده از شدت تعجب و مسخره بودن آن موقعیت، به خنده میافتد. این واژه در متون قرآنی به این شکل وجود ندارد، هرچند ریشههای فعلی مرتبط با آن مانند خندیدن (ضَحِکَ) بارها ذکر شده است.