یعنی چه
واژهٔ «الباق» در متون لغتنامهای قدیمی فارسی به نوعی جامه یا پوشش پشت گردن و گوش اشاره دارد که برای جلوگیری از سرما یا زیر زره استفاده میشده است. در کاربرد دوم و رایجتر، این کلمه تخفیف یا صورت مخفف عامیانه از واژهٔ عربی «الباقی» است که به معنای باقیمانده، مابقی یا موجود جاودان و پاینده به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت فتحة الف و سکون لام و قاف است: اَلباق (al-bāq).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و به عنوان پوشاک کهن یا معادل ماندگار مطرح میشود.
به انگلیسی
برای مفهوم ماندگاری از واژههای ابدی و باقیمانده استفاده میشود و برای جامه قدیمی به صورت اصطلاح خاص آوانگاری میگردد.
به عربی
در زبان عربی شکل صحیح و استاندارد این واژه الباقی یا باقٍ از ریشه (ب ق ی) است.
به فارسی
معادلهای فارسی آن در بخش پوشاک شامل کلاه پشمی یا پشواز است و در بخش معنای دوم به واژههای پاینده، جاوید، برقرار و مانده برمیگردد.
نماد چیست
این واژه (وقتی به عنوان مخفف الباقی لحاظ شود) در فرهنگ اسلامی و الهیات نماد ثبات، پایداری، بقای الهی و ابدیت ذات پروردگار در برابر فانی بودن جهان مادی است.
جمعبندی و توضیح کامل الباق
واژهٔ «الباق» یک کلمه با دو بعد معنایی کاملاً مجزا در زبان فارسی است. در لغتنامههای کهن، این واژه اصالتاً به نوعی جامه، پوشش یا کلاه پشمی اشاره دارد که در روزگار گذشته برای گرم نگهداشتن پشت گوش و گردن در سرما یا برای استفاده در زیر زره جنگی کاربرد داشته است.
از سوی دیگر، در زبان عامیانه و متون مذهبی، الباق صورت تخفیفیافته، شعری یا غلط مصطلح از واژهٔ عربی «الباقی» (از ریشه ب-ق-ی) به شمار میرود. این واژه به معنای مابقی، پاینده و جاودان است و در فرهنگ اسلامی به عنوان یکی از صفات و اسماء الهی شناخته میشود که بر ابدیت و عدم فنای ذات پروردگار دلالت دارد.