یعنی چه
آتشطبع در اصطلاح و ادبیات فارسی به کسی گفته میشود که طبعی گرم و سوزان دارد. این ویژگی معمولاً به افرادی نسبت داده میشود که واکنشهای سریع، احساسات قوی، تندخویی زودگذر یا خلاقیت و شور درونی بسیار زیادی دارند و رفتاری پرانرژی و بیقرار از خود نشان میدهند.
تلفظ
این واژه از دو بخش «آتَش» (با فتح تاء و شین ساکن) و «طَبع» (با فتح طاء و سکون باء و عین) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند آتشطبع، تندخو یا آتشمزاج به عنوان پاسخ ویژگیهای افراد پرحرارت به کار میروند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافتار متن، از معادلهای مرتبط با خشم زودرس یا شور و اشتیاق فراوان استفاده میشود.
به فارسی
واژگان هممعنی و برگردانهای روان فارسی آن شامل گرمطبع، تندخو، شعلهخو، آتشنهاد، پرانرژی و صفراوی هستند که همگی به حرارت رفتار و سرشت اشاره دارند.
نماد چیست
در ادبیات و باورهای کهن، آتشطبع نمادی از عنصر کلاسیک آتش (مزاج صفراوی) است. این اصطلاح جلوهای از عشق سوزان، خشم و شدت عمل، انرژی محرک خلاقیت و گاهی آشوب و بیقراری درونی فرد به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اتش طبع
واژه «آتشطبع» یک صفت مرکب ادبی و توصیفی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه کهن و فارسی «آتش» و کلمه عربی «طبع» (به معنی خوی و سرشت) ساخته شده است. این اصطلاح در روانشناسی سنتی و ادبیات برای توصیف افرادی به کار میرود که رفتاری پرحرارت، احساساتی غنی و واکنشی سریع دارند.
شخص آتشطبع لزوماً فردی پرخاشگر نیست، بلکه شور زندگی، خلاقیت پویان و شدت هیجانات در رفتار او موج میزند. این ویژگی صفت افرادی است که در مواجهه با پدیدهها خونسرد باقی نمیمانند و با تمام وجود و با حرارتی شعلهمانند به میدان میآیند.