یعنی چه
در اصطلاح فلسفه و عرفان اسلامی، عالم خلق به ساحت یا جهان مادی، جسمانی و محسوس گفته میشود. ویژگی اصلی این عالم، داشتن ابعاد زمان، مکان، شکل، مقدار و تحقق تدریجی موجودات در آن است؛ به عبارتی، جهانی است که با حواس پنجگانه ظاهری انسان درک میشود و در معرض دگرگونی و زوال قرار دارد.
تلفظ
این ترکیب به صورت اضافهٔ بیانی یا تخصیصی تلفظ میشود: عَالَمِ خَلْق.
در جدول
پاسخ دقیق و مشخص برای این مدخل در جدولهای کلمات متقاطع بر اساس تعداد حروف، «عالم الخلق» (۹ حرف) یا «عالم خلق» (۷ حرف) است.
به انگلیسی
برای معادلسازی این اصطلاح فلسفی-عرفانی در زبان انگلیسی از عباراتی که به جهان فیزیکی، مادی یا مخلوق اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این اصطلاح اصالتاً عربی است و در متون حکمی و تفسیری عربزبان به همین صورت یا به صورت «عالم المخلوقات» به کار میرود.
به فارسی
برگردان و برابرهای رایج این اصطلاح در زبان فارسی شامل تعابیری چون «جهان خلق»، «جهان مادی»، «عالم هستی» (در معنای عام)، «گیتی» و «عالم مخلوقات» است.
در قرآن
خود ترکیب «عالم الخلق» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ریشه و اساس این اصطلاح از آیه ۵۴ سوره اعراف اقتباس شده که میفرماید: «أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ» (آگاه باشید که آفرینش و فرمان از آن اوست). مفسران بر این اساس هستی را به دو بخش خلق (مادی و تدریجی) و امر (مجرد و آنی) تقسیم میکنند. همچنین واژه «العالمین» در قرآن به مجموعه آفریدهها اشاره دارد.
جمعبندی و توضیح کامل عالم الخلق
«عالم خلق» در جهانبینی و حکمت اسلامی نشاندهنده مرتبهای از هستی است که با ویژگیهایی چون ماده، زمان، مکان، دگرگونی و کثرت شناخته میشود. این عالم در تقابل مستقیم با «عالم امر» قرار دارد؛ جایی که موجودات مجرد از ماده (مانند فرشتگان و ارواح) بدون نیاز به زمان و فرآیند تدریجی، تنها با فرمان فوری الهی موجود میشوند.
در نگاه متفکران و عارفانی چون ملاصدرا و ابنعربی، عالم خلق لایه ظاهری، مادی و محسوس جهان است که انسان با حواس پنجگانه خود آن را درک میکند، در حالی که جسم انسان نمادی از عالم خلق و روح او نماد و مظهر عالم امر به شمار میرود. ریشه واژه عالم نیز به معنی «نشانه» است، چرا که کل این جهان مادی، نشانهای برای شناخت خالق است.