یعنی چه
«طامح» در لغت به معنای شخص بلندپرواز، آرزومند و کسی است که با همت عالی به جایگاههای بالا و اهداف بزرگ چشم دوخته است. این واژه که از ریشه عربی «ط م ح» گرفته شده، به کسی اطلاق میشود که نگاهی فراتر از وضع موجود دارد. گاهی نیز در متون قدیمی به معنای شخص سرکش، متکبر، یا حتی چشمچران (نگاهِ فراتر از حد خود) به کار رفته است.
تلفظ
تلفظ رایج این واژه در زبان فارسی بهصورت «طامِح» (Tā-meh) با کسره روی حرف «م» است.
در جدول
در حل جداول کلمات متقاطع، واژه ۴ حرفی «طامح» معمولاً در پاسخ به راهنماهایی مانند «بلندپرواز»، «آرزومند» یا «چشمدوخته به بالا» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی، نزدیکترین معادلها برای جنبه مثبت و اصلی این کلمه Ambitious و Aspiring هستند که میل شدید فرد به موفقیت، رشد و پیشرفت را نشان میدهند.
به فارسی
معادلهای فارسی روان برای این وامواژه عربی شامل «بلندپرواز»، «جاهطلب»، «آرزومند» و در برخی زمینههای خاص و متون کهنتر، «سرکش» یا «نافرمان» است.
در قرآن
واژه «طامح» بهصورت مستقیم در متن قرآن کریم به کار نرفته است. با این حال، مفاهیم مرتبط با رفعت همت، بلندی نظر یا طلب اهداف متعالی (مانند آخرت) در قرآن با واژگان و ریشههای دیگری بیان شدهاند.
نماد چیست
این کلمه نماد آرمانخواهی، بلندپروازی و نگاه رو به بالا برای رسیدن به اهداف بزرگ و دستنیافتنی است. البته در ادبیات کلاسیک میتواند نماد تکبر، جاهطلبی بیحد و مرز و خروج از حد اعتدال نیز تلقی شود.
جمعبندی و توضیح کامل طامح
واژهٔ «طامح» که ریشه در زبان عربی دارد، در زبان فارسی بیشتر برای توصیف ویژگیهای شخصیتی انسانهای آرزومند، هدفمند و بلندپرواز به کار میرود. این کلمه تصویرگر کسی است که به شرایط فعلی قانع نیست و همواره با همت عالی، نگاه خود را به قلهها و جایگاههای رفیعتر دوخته است.
با این وجود، مفهوم بلندیِ نظر در این واژه، بسته به سیاق کلام میتواند بار معنایی متفاوتی پیدا کند. از یک سو صفت طامح بودن نماد آرمانخواهی، تلاش و پیشرفت است و از سوی دیگر، اگر با زیادهخواهی همراه شود، به معنای تکبر، جاهطلبی افراطی یا سرکشی تعبیر میگردد.