یعنی چه
معجزهکننده به فرد یا عاملی گفته میشود که توانایی ایجاد تغییرات شگفتانگیز، فوقالعاده و خارج از قوانین طبیعی و عادی را دارد. این واژه در معنای حقیقی به فرستادگان الهی و در معنای مجازی به هر چیز بسیار اثربخش، شفابخش یا نجاتدهنده اشاره میکند که مشکلی بزرگ را به شکلی باورنکردنی حل میسازد.
تلفظ
این عبارت ترکیبی از دو بخش تشکیل شده است: «معجزه» با تلفظ [mo'jeze] و پسوند فاعلی «کننده» با تلفظ [konandeh].
در جدول
در جدولهای متقاطع، برای راهنمای «معجزهکننده» میتوان از پاسخهای اصلی «معجزه کننده» (۱۰ حرف) یا واژههای هممعنی مانند «معجزهگر» و «فرجودآور» استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف فرد یا عاملی که معجزه میکند، رایجترین اصطلاح Miracle-worker است. همچنین برای اشاره به ویژگیِ صفت فاعلی آن از واژه Miraculous استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، ریشه اصلی واژه همان «عَجَزَ» است که در باب افعال به صورت اسم فاعل «مُعجِز» به کار میرود؛ یعنی کسی که دیگران را از آوردن نظیر کار خود عاجز میکند.
در قرآن
خود واژه «معجزه» یا ترکیب «معجزهکننده» در متن قرآن کریم به طور صریح به کار نرفته است. در فرهنگ قرآن، برای اشاره به کارهای خارقالعاده پیامبران که نشانه حقانیت آنهاست، از کلمات ارزشمندی چون «آیة» (نشانه)، «البَیِّنات» (دلایل روشن) و «برهان» استفاده شده است. مشتقات دیگر این ریشه مانند «معجزین» در قرآن وجود دارند اما به معنای فرارکنندگان از قدرت الهی یا ناتوانکنندگان هستند، نه معجزهگر.
جمعبندی و توضیح کامل معجزه کننده
واژه «معجزهکننده» یک صفت فاعلی ترکیبی است که از بخش اول عربی (معجزه، از ریشه ع-ج-ز به معنی ناتوان ساختن) و بخش دوم فارسی (کننده) ساخته شده است. این کلمه در اصطلاح به کسی یا چیزی اطلاق میشود که با انجام کاری خارقالعاده و فراتر از قوانین طبیعی، عقل و توانایی دیگران را شگفتزده کرده و آنها را از آوردن نظیر آن عاجز میسازد.
در کاربردهای روزمره و ادبیات فارسی، این عبارت علاوه بر جنبههای دینی و الهی (مانند معجزات پیامبران)، بار معنایی مجاز و استعاری نیز دارد. به طوری که به هر داروی بسیار مؤثر، اتفاق نجاتبخش ناگهانی، یا فردی که گرههای کور زندگی را باز میکند، عنوان معجزهکننده یا معجزهآسا داده میشود که مایه امید و دگرگونی است.