یعنی چه
اغماء در اصل یک اصطلاح پزشکی و لغوی به معنای بیهوشی عمیق یا غش شدید است؛ حالتی از بیحسی عمیق که بر اثر بیماری، مسمومیت، یا ضربه به انسان عارض میشود و در آن فرد آگاهی خود را نسبت به محیط اطراف به طور کامل از دست میدهد.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت اِغماء (با کسر همزه و سکون غین) تلفظ میشود و در اصلِ عربی دارای همزه پایانی (إغماء) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه ۵ حرفی «اغماء» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی همچون بیهوشی، غش، غیبوبت یا کما کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای حالتهای شدید و طولانیمدت پزشکی از واژه Coma و برای حالتهای کوتاهمدت یا غش ساده از Fainting استفاده میشود.
به عربی
ریشه این واژه عربی است و از فعل «أغمی علیه» به معنی بیهوش شد گرفته شده است.
به ترکی
در زبان ترکی برای بیان حالت غش کردن و بیهوشی کوتاهمدت کلمه Bayılma و برای حالت پزشکی عمیق واژه Koma به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل اغماء
واژه اغماء یک اصطلاح اصیل پزشکی با ریشه عربی (از ماده غ م ی) است که وارد زبان فارسی شده و به حالت بیهوشی عمیق، غش شدید و از دست رفتن سطح آگاهی و ادراک حسی انسان اشاره دارد. در این حالت فرد به دلیل صدمات مغزی، بیماری یا مسمومیت، توانایی پاسخدهی به محرکهای بیرونی را از دست میدهد. تفاوت اصلی آن با غش معمولی در شدت و مدتزمان ناپدید شدن هوشیاری است و اغلب با واژه کما مترادف ارزیابی میشود.
در ادبیات و فرهنگ عرفانی، اغماء علاوه بر بعد پزشکی، به عنوان نمادی از حد فاصل میان زندگی و مرگ، ناپایداری هوشیاری انسان و گاه حالت بیخودی کامل و فنای از خویشتن به کار میرود. اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما مشتقات فعلی مجهول همریشه با آن (مانند یُغشیٰ علیه) در توصیف حالتهای هول و بیهوشی ناشی از ترس مرگ دیده میشود که نشاندهنده ریشهدار بودن این مفهوم در زبانشناسی منطقه است.