یعنی چه
اغترار در لغت به معنای فریفته شدن، مغرور شدن به چیزی و دچار غفلت و خوشباوریِ گمراهکننده شدن است. این واژه زمانی به کار میرود که فرد به دلیل اعتمادِ نابجا و سادهلوحی، ظاهرِ زیبای امری را باور کند و از باطن یا عواقب آن غافل بماند.
تلفظ
واژه اغترار به صورت مصدری و با کسر الف (اِ) و سکون غین (غْ) به صورت «اِغْتِرار» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه اغترار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «فریب خوردن»، «غفلت» یا «مغرور شدن» کاربرد دارد و کلمهای ۶ حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از واژههایی که معادل فریب، خودفریبی و اطمینان خاطرِ کاذب هستند استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر باب افتعال است. در زبان عربی نیز دقیقاً به معنی فریب خوردن، غره شدن و در غفلت ماندن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای فارسی مستقیم این واژه شامل فریفتگی، فریبخوردگی، غفلت، خوش-خیالی و سادهلوحی در برابر ظواهر است.
در قرآن
خودِ مصدر «اغترار» در متن قرآن نیامده است، اما ریشه آن (غ ر ر) به صورت مکرر در قالب کلماتی چون «غَرَّ»، «تَغُرَّنَّکُم» و «الْغَرُور» استفاده شده است؛ مانند آیه ۳۳ سوره لقمان که انسانها را از فریفته شدن به ظواهر دنیا و فریب شیطان برحذر میدارد. در اصطلاحات تفسیری نیز «اغترار بالله» به معنی مغرور شدن به لطف خدا و ترک عمل صالح آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل اغترار
واژه «اغترار» یک مفهوم اخلاقی، روانی و واژهشناختی است که ریشه در زبان عربی (ثلاثی مجرد غ ر ر) دارد و ورود آن به زبان فارسی، غنای معنایی خاصی به ادبیات سلوکی و اخلاقی بخشیده است. این کلمه در اصل به معنای فریب خوردن از ظاهر خوشایند و زیبای یک امر و در نتیجه، سقوط در ورطه غفلت و بیخبری است. فردِ دچارِ اغترار، به اشتباه خود را در وضعیت امن و مصلحت میبیند، در حالی که واقعیت چیز دیگری است.
در متون دینی و عرفانی، این واژه اغلب در تقابل با هوشیاری، بیداری و عقلانیت قرار میگیرد. نماد معنوی اغترار در ادبیات، همان آینه کاذب دنیاست که با جلوههای فانی خود انسان را از حقایق پایدار بازمیدارد. از این رو، شناخت این مفهوم به عنوان ابزاری برای هشدار دادن نسبت به خودفریبی و غفلتهای روزمره در زندگی کاربرد دارد.