یعنی چه
این اصطلاح در فرهنگ دینی و اسلامی به خداوند متعال اشاره دارد که صاحب سلطنت، تدبیر و عظمت مطلق بر کل جهان خلقشده است. عرش در اینجا نمادی از قدرت و فرمانروایی فرامکانی و فرازمانی الهی است، نه یک تخت مادی و جسمانی.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه تشکیل شده است: «خُدا» (با ضمه خ) به همراه کسره اضافه، و «عَرْش» (با فتح ع و سکون ر و ش).
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای این مفهوم معمولاً خودِ واژه یا معادلهای عربی آن مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن و متون اسلامی، این عبارات برای رساندن مفهوم مالکیت و حاکمیت خداوند بر عرش استفاده میشوند.
به عربی
این اصطلاحات دقیقاً همان تعابیر قرآنی و روایی هستند که واژه فارسی از آنها ترجمه شده است.
در قرآن
تعبیراتی مانند «رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيم» (سوره توبه آیه ۱۲۹) و «ذُو الْعَرْش» (سوره غافر آیه ۱۵) در قرآن آمده است. به عقیده مفسران بزرگ، نسبت دادن عرش به خدا نشاندهنده حاکمیت مطلق و نظمدهی به جهان پس از آفرینش است.
نماد چیست
عرش در فرهنگ اسلامی نماد بالاترین سطح قدرت و تدبیر جهان ماوراء ماده است. همچنین در ادبیات عرفانی، قلب انسان مؤمن به عنوان نمادی از عرش خدا (قلب المؤمن عرش الرحمن) توصیف میشود.
جمعبندی و توضیح کامل خدای عرش
عبارت «خدای عرش» یک ترکیب اضافه فارسی-عربی است که به عنوان برگردانی از تعابیر قرآنی همچون «رب العرش» به کار میرود. این واژه اصطلاحی کلامی و عرفانی برای اشاره به حاکمیت مطلق، تدبیر بیپایان و علم فراگیر خداوند بر تمام مرتبههای آفرینش است.
در دیدگاه مفسران و دانشمندان اسلامی، عرش به هیچ وجه یک ساختار مادی یا تختی فیزیکی نیست، بلکه کنایه و نمادی از اوج عظمت، پادشاهی معنوی و نظام فرماندهی کل کیهان است که پروردگار یگانه در رأس آن قرار دارد.