یعنی چه
این کلمه یک ساختار فعلی عربی است که از دو بخش «لِـ» (حرف تعلیل به معنای تا/برای) و «نُفْسِدَ» (فعل مضارع منصوب از باب افعال، متکلم معالغیر) تشکیل شده است و به قصد و نیت خرابکاری، برهمزدن نظم و ایجاد تباهی اشاره دارد.
تلفظ
این واژه با کسر لام، ضمه نون، سکون فاء، کسر سین و فتحه دال به صورت «لِنُفْسِدَ» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و مذهبی، این واژه به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای «تا فساد کنیم در قرآن» یا «معنی لِنُفْسِدَ» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی عبارات قرآنی، این فعل معمولاً به معنای تعمد در ایجاد خرابی، فساد و اختلال در نظم ترجمه میشود.
به عربی
از نظر واژهشناسی عربی، این کلمه خود یک فعل دقیق و فصیح از ریشه «ف س د» و باب افعال است که برای بیان هدف مفسدان به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: تا تباهی به بار آوریم، برای اینکه خراب کنیم، تا نظم را برهم زنیم. این کلمه به عنوان یک ساختار عربی وارد متون دینی و تفسیری فارسی شده است.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم و در سوره یوسف آیه ۷۳ از زبان برادران حضرت یوسف (ع) آمده است، آنجا که در مقام دفاع از خود گفتند: «قَالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِي الْأَرْضِ وَمَا كُنَّا سَارِقِينَ» (گفتند: به خدا سوگند شما خوب میدانید که ما نیامدهایم تا در این سرزمین فساد کنیم و ما هیچگاه دزد نبودهایم).
جمعبندی و توضیح کامل لنفسد
واژه «لِنُفْسِدَ» یک ساختار فعلی عربی از ریشه «ف س د» (باب افعال) است که به معنای «تا فساد کنیم» یا «برای اینکه تباهی به بار آوریم» به کار میرود. این کلمه از نظر نحوی یک فعل مضارع منصوب است که به دلیل وجود «لام تعلیل»، بیانگر هدف، قصد و نیت انجام یک عمل (خرابکاری و برهم زدن نظم) است.
این واژه در ادبیات اسلامی و متون دینی فارسی به واسطه کاربرد خاصش در قرآن کریم شناخته میشود. اهمیت این کلمه بیشتر به دلیل بافتار قرآنی آن در سوره مبارکه یوسف است که به عنوان نمادی از نفی نیت خرابکارانه و دزدی توسط برادران یوسف مطرح شده و مفهوم «فساد در زمین» را به عنوان نقطه مقابل «صلاح و آبادانی» تبیین میکند.