یعنی چه
عبارتی ادبی و کنایی است که به ستارگان، سیارات و هرگونه جرم نورانی و درخشان در مدارها و افلاک آسمانی اشاره دارد. این ترکیب از «روشنان» (جمع روشن) و «فلکی» (منسوب به آسمان و مدار) تشکیل شده است.
تلفظ
این ترکیب به صورت [rōšanān-e falaki] تلفظ میشود که شامل واژهای فارسی با پسوند جمعِ جانداران/شبهجانداران و واژهای عربی با یای نسبت است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلماتی مانند ستارگان، اختران، اجرام سماوی یا خودِ عبارت ده حرفی «روشنان فلکی» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این مفهوم از ترکیباتی که به نورانی بودن و آسمانی بودن اجرام اشاره دارند استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این مفهوم با اشاره به اجرام یا ستارگان روشن آسمان معادلسازی میشود.
به فارسی
معادلهای خالص و رایج فارسی آن شامل واژگانی چون ستارگان، اختران، روشناییهای آسمان و روشنهای سپهر است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و نجوم قدیم، نماد هدایت و راهنمایی در تاریکی، مظهر نظم کیهانی، عظمت آفرینش و کنایه از انسانهای با بصیرت، روشنفکر و بیدار در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل روشنان فلکی
عبارت «روشنان فلکی» یک ترکیب وصفی-اضافی و کنایی در زبان و ادبیات فارسی است که برای اشاره به ستارگان، سیارات و تمام اجرام درخشان آسمانی به کار میرود. این واژه ترکیبی از ریشه ایرانی باستان (روشن) و واژه وامگرفته از عربی (فلک) است که بیشتر در متون کهن، شعر کلاسیک و زبان ادبی کاربرد داشته و در زبان معیار و روزمره امروز کمتر به چشم میخورد.
اگرچه عین این عبارت در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم کاملاً همارز آن مانند «النجوم»، «مَصابِیح» (چراغهای آسمان) و «الکواکب» به وفور برای توصیف عظمت و زیبایی آسمان استفاده شده است. این اصطلاح در شعر شاعران بزرگ تاریخ ایران زمین، جلوهای از نور الهی و نمادی از هدایتگری در تاریکیهای جهل به شمار میرفته است.