یعنی چه
مزید یک واژه کلاسیک و اصیل از ریشه «ز ی د» است که به معنای بیشی، فراوانی، زیادی و تَتِمّه یا متمم یک چیز به کار میرود. این کلمه نشاندهنده اضافه شدن مقداری جدید به دارایی یا وضعیت قبلی است.
تلفظ
این واژه به صورت مَزید (با فتح م و سکون ز) تلفظ میشود که در زبان عربی اسم مفعول یا اسم مصدر میمدار است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژه «مزید» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل افزونی، زیادتی، بیشی یا اضافه شدن چیزی به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن، میتوان از صفتها و قیدهای مربوط به افزایش و فراوانی استفاده کرد.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ نیز دقیقاً به همین صورت یا به شکل همخانوادههایش برای بیان مفهوم ازدیاد استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون بیشی، افزونی، فراوانی و متمم است که به جای واژه وامگرفته شدهٔ مزید قرار میگیرند.
نماد چیست
واژه مزید یک مفهوم زبانی و انتزاعی مربوط به کمیت است و نماد تصویری یا اسطورهای خاصی ندارد؛ اما در ادبیات عرفانی و دینی، نمادی از فزونی نعمت، رشد، گسترش بیانتها و تجلی برکت الهی محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزید
واژه مَزید از ریشه عربی «ز ی د» به معنای زیاد شدن گرفته شده و در زبان فارسی به مفهوم افزونی، بیشی، و مقدار اضافه بر حد موجود کاربرد دارد. این کلمه در دستور زبان عربی نیز نقش ساختاری مهمی دارد؛ به طوری که اصطلاح «ثلاثی مزید» به افعالی اشاره میکند که حروف زائدی به ریشه سه حرفی آنها افزوده شده است.
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این واژه جایگاه ویژهای دارد؛ به ویژه در آیات مشهوری از سوره ق مانند «هَلْ مِنْ مَزِيدٍ» از زبان جهنم و «وَلَدَيْنَا مَزِيدٌ» در توصیف پاداش اهل بهشت، که هر دو به معنای طلب یا وجود نعمات و چیزهای فراتر از حد تصور اشاره دارند. در ادبیات فارسی امروز نیز این واژه به صورت ترکیبات کنایی یا رسمی مانند «مزید امتنان» (موجب افزایش سپاسگزاری) به وفور استفاده میشود.