یعنی چه
این ترکیب وصفی و تأکیدی در زبان فارسی برای بیان شدت شادمانی، خرسندی و رضایت قلبی به کار میرود. واژه مسرور از ریشه عربی به معنی کسی است که در دلش احساس بهجت و سرور دارد و همراه شدن آن با خوشحال، تأکیدی بر نشاط و رهایی کامل از غم است.
تلفظ
تلفظ دقیق این ترکیب به صورت مَسْروُر (masroor) وُ خُوْشْحال (khosh-haal) است.
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۲ حرف دارد. کلمات مترادف دیگری مانند شادمان، مشعوف و خرسند نیز میتوانند جایگزینهای کوتاهتر باشند.
به انگلیسی
برای انتقال حس این ترکیب تأکیدی در زبان انگلیسی میتوان از واژههای فوق استفاده کرد که نشاندهنده اوج شادمانی و طراوت روحی هستند.
به عربی
در زبان عربی واژههای متعددی برای رساندن معنای شادی عمیق وجود دارد که خود کلمه «مسرور» و مترادفهای آن مانند سعید و مبتهج از آن جملهاند.
در قرآن
در قرآن کریم، این واژه به صورت صریح در سوره انشقاق آیه ۱۳ به کار رفته است: «إِنَّهُ كَانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُورًا» که به شادمانی و سرمستی غافلان در میان خانوادهشان در دنیا اشاره دارد. همچنین مشتقات دیگر این ریشه مانند «سُرور» در سوره انسان آیه ۱۱ نیز آمده است.
جمعبندی و توضیح کامل مسرور و خوشحال
عبارت «مسرور و خوشحال» یک ترکیب تأکیدی و مترادف در زبان فارسی است که برای توصیف بالاترین درجات شادمانی، رضایت درونی و نشاط قلبی به کار میرود. واژه مسرور ریشه در زبان عربی (ماده س-ر-ر) دارد و به معنای کسی است که غرق در سرور و بهجت شده است؛ پیوند این کلمه با واژه اصیل فارسی «خوشحال»، ترکیبی روان و دلنشین پدید آورده که در ادبیات و گفتگوهای روزمره کاربرد فراوانی دارد.
این حالت روحی در فرهنگ و ادبیات ما نمادی از آرامش روان، روشنایی درونی و رهایی کامل از بند غم و اندوه است. بررسی متون مذهبی نیز نشان میدهد که این کلمه با مشتقات خود در قرآن کریم (نظیر آیه ۱۳ سوره انشقاق) به کار رفته که پیشینه درخشان و فصاحت لغوی آن را در هر دو زبان فارسی و عربی آشکار میسازد.