یعنی چه
یهودا در لغت به معنای ستوده، حمد و شکرگزاری یا سپاسگزاریشده است. این نام متعلق به چهارمین فرزند حضرت یعقوب (ع) از همسرش لیا است و در سنت تاریخی، کل قوم یهود و پادشاهی یهودا نام خود را از او گرفتهاند.
ریشه
ریشه این واژه عبری باستان است و از ریشه سهحرفی Y-H-D (مرتبط با واژه عینی Yadah) به معنای ستایش کردن و شکر گفتن مشتق شده است. این نام بعدها از طریق ترجمههای یونانی (Ioudas) و لاتین (Judas) وارد زبانهای اروپایی شد.
جمله سازی
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت یَهُودا (با ضمه روی حرف ه و مصوت بلند آ در پایان) خوانده میشود. در زبان عبری اصیل آن را Yehuda تلفظ میکنند.
در جدول
در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، پاسخ به پرسشهایی چون «چهارمین پسر یعقوب» یا «سبط نامدار بنیاسرائیل»، واژه ۵ حرفی یهودا است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به زمینه تاریخی و دینی، از واژههای متفاوتی استفاده میشود. Judah برای اشاره به پسر یعقوب و قلمرو پادشاهی بنیاسرائیل به کار میرود، در حالی که Judas فرم یونانی آن است که بیشتر برای شخصیت یهودا اسخریوطی استفاده میشود.
در قرآن
خود کلمه «یهودا» به عنوان اسم خاص در متن قرآن نیامده است؛ اما مشتقات و واژههای همریشه با آن مانند «الیهود»، «یهودیاً» و فعل «هادُوا» بارها در سورههای مختلف برای اشاره به پیروان دین موسی (ع) یا قوم یهود به کار رفتهاند که به اعتقاد مفسران ریشه در نام همین شخص دارد.
جمعبندی و توضیح کامل یهودا
واژه یهودا یک نام خاص با ریشه عبری باستان است که در اصل معنای زیبایی چون «ستوده شده» و «سپاسگزاری» دارد. این واژه به چهارمین فرزند حضرت یعقوب (ع) اشاره دارد که یکی از اسباط دوازدهگانه بنیاسرائیل را پایهگذاری کرد. با گذشت زمان، نام قبیله و قلمرو پادشاهی تحت حاکمیت نسل او به «یهودا» معروف شد و در نهایت اصطلاحات «یهود» و «یهودی» برای اشاره به کل این قوم از همین نام مشتق گردید.
در بستر فرهنگ جهان، یهودا تداعیکننده دو مفهوم کاملاً متفاوت است؛ در سنت یهودی و عهد عتیق، نماد قدرت و پادشاهی با نشان «شیر یهودا» است، در حالی که در سنت مسیحی و عهد جدید، نام «یهودا اسخریوطی» (یکی از حواریون) یادآور داستان خیانت به حضرت عیسی (ع) است. بنابراین، این نام جایگاه تاریخی و مذهبی بسیار پیچیده و عمیقی در ادیان ابراهیمی دارد.
اگرچه نام خاص یهودا به طور مستقیم در کتاب قرآن ذکر نشده است، اما مفسران و زبانشناسان توافق دارند که واژههای مکررِ «الیهود» و «هادوا» در متن قرآن کریم، ریشه در نام همین شخصیت تاریخی دارند و تحولات زبانی در طول قرون متمادی، نام او را به شناسه یک قوم و دین تبدیل کرده است.