یعنی چه
تبشیر در لغت به معنای مژده دادن، خبر خوش آوردن و مژدگانی دادن است؛ یعنی رساندن اخباری که موجب شادمانی و گشادهرویی گیرنده خبر شود. در اصطلاح دینی و قرآنی نیز به معنای نوید دادن به رحمت، فضل و بهشت الهی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت تَبْشِیر (Tabshīr) است که سکون روی حرف «ب» و «ش» مکسور قرار دارد.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ واژه «تبشیر» یک کلمه ۵ حرفی است. بسته به طراح جدول، کلماتی مانند مژده، نوید و بشارت نیز میتوانند به عنوان کلمات هممعنی استفاده شوند.
به انگلیسی
برای این واژه در زبان انگلیسی با توجه به کاربرد آن دو معادل اصلی وجود دارد؛ در کاربرد عمومی از عبارت Bringing good tidings و در کاربرد مذهبی و تبشیر مسیحی از اصطلاح Evangelism یا Evangelization استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی و سره برای واژه تبشیر شامل مژده، نوید، مژده دادن، خبر خوش آوردن و مژدگانی دادن است.
در قرآن
هرچند خود مصدر «تبشیر» در قرآن نیامده، اما مشتقات آن مانند «بَشِّرْ» و «مُبَشِّرِینَ» فراوانند. در منطق قرآنی، تبشیر (نوید به رحمت الهی) همواره در کنار انذار (بیم دادن از عذاب) به عنوان دو رکن اصلی مأموریت پیامبران مطرح شده است؛ مانند آیه ۱۶۵ سوره نساء: «رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ».
نماد چیست
این واژه نماد حیوانی یا مادی خاصی در فرهنگ عامه ندارد، اما به طور انتزاعی مظهر و نماد امید، رحمت الهی، نجات و پیک شادی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تبشیر
واژه تبشیر از ریشه عربی «ب ش ر» و بر وزن مصدر باب تفعیل است. وجه تسمیه لغوی آن از این جهت است که شنیدن خبر خوش، پوست صورت (بشره) انسان را گشاده، خندان و شاداب میکند. این کلمه در ادبیات فارسی و فرهنگ اسلامی جایگاه ویژهای دارد و مژدهرسانی را افاده میکند.
در نگاه اصطلاحی و قرآنی، تبشیر یک ابزار تربیتی و هدایتی بیبدیل است که زوج مفهومی آن واژه «انذار» (بیم دادن) است. پیامبران الهی همواره با دو بالِ تبشیر به پاداشها و رحمت خداوند، و انذار از عواقب گناهان، جوامع بشری را به سوی تعالی هدایت کردهاند.
نکته مهم در بازشناسی این واژه، عدم اشتباه آن با واژه همآوای «تباشیر» است. تباشیر مادهای گچمانند و دارویی است و ریشه و معنایی کاملاً متفاوت از تبشیر دارد.