یعنی چه
واژهٔ «وفادة» (یا وفادت) در لغت به معنای پیش کسی رفتن به عنوان نماینده، پیامآوری، رسالت و مهمانِ گرامیِ شخصی بزرگ شدن است. این کلمه به آمدن یا ورود یک شخص یا هیئت (معمولاً همراه با پذیرایی و احترام رسمی) اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در زبان عربی به صورت وِفادَة (با کسر واو) تلفظ میشود و در زبان فارسی نیز به همین صورت یا با تاء تأنیث کشیده به شکل وِفادَت به کار میرود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ وفادة یا وفادت به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «رسالت»، «سفارت» یا «ایلچیگری» کاربرد دارد.
به انگلیسی
با توجه به سیاق متن، میتوان از واژههای مرتبط با هیئتهای رسمی، سفارت و یا ورود برای ترجمهٔ آن استفاده کرد.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و در این زبان در مفهوم ورود، استقبال محترمانه از مهمان و تشریفات رسمی (مانند حُسن الوفادة) به کار میرود.
به فارسی
در متون کهن فارسی، نزدیکترین معادلهای این واژه شامل رسالت، سفارت، پیامآوری و نمایندگی از طرف یک شخص بزرگ یا یک قوم است.
در قرآن
عین واژهٔ «وفادة» در قرآن کریم نیامده است، اما همخانوادهٔ آن یعنی «وَفْد» در آیه ۸۶ سوره مریم به چشم میخورد: «یَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِینَ إِلَی الرَّحْمٰنِ وَفْداً»؛ یعنی روزی که پرهیزکاران را به صورت هیئتهای اعزامی محترم و مانند مهمانانی گرامی به سوی خدای رحمان محشور میکنیم.
جمعبندی و توضیح کامل وفادة
واژهٔ «وفادة» (که در فارسی به صورت وفادت نیز به کار میرود) یک لغت اصیل عربی از ریشه «و ف د» است. این کلمه در اصطلاح لغوی به معنای به سفارت رفتن، پیامآوری، رسالت و ورود یک هیئت نمایندگی بر شخصی بزرگ است. در فرهنگ اسلامی و عربی، این واژه بار معنایی بسیار مثبتی دارد و نمادی از احترام، کرامت، پذیرش رسمی و مهماننوازیِ شایسته به شمار میرود.
اگرچه خود این کلمه به صورت مستقیم در متن قرآن مجید ذکر نشده، اما ریشه و همخانوادههای آن مانند «وَفْد» در آیات قرآنی برای توصیف ورود محترمانه و باشکوه متقین به پیشگاه الهی در روز قیامت استفاده شده است که نشاندهنده جایگاه والای این مفهوم در ادبیات دینی است.