یعنی چه
واژهٔ نازکخوار در زبان فارسی به کسی اطلاق میشود که طبعی ظریف و ملوکانه در غذا خوردن دارد؛ فردی تنعمپیشه و خوشخوراک که هر غذایی را نمیپسندد و تنها به مصرف خوراکهای باکیفیت، لذیذ و لطیف عادت دارد.
تلفظ
این واژه از دو جزء «نازک» (با فتح ز و ضم نون) و «خوار» (از مصدر خوردن، که واو آن خوانده نمیشود) تشکیل شده و به صورت nāzok-khār تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، این کلمه به عنوان پاسخ ویژگی فرد خوشخوراک یا سختگیر در غذا کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم در انگلیسی، بسته به لحن متن میتوان از واژگان مربوط به شیکپسندی در غذا یا سختگیری در خوردن استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات مربوط به رفاه و زیست ملوکانه در بخش تغذیه نزدیکترین معادلها را برای این کلمه میسازند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و جایگزین این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون خوشخوراک، نازکخور، نازکچر و لذیذخوار است که همگی به عادتهای غذایی مرفهانه اشاره دارند.
جمعبندی و توضیح کامل نازک خوار
واژهٔ «نازکخوار» یک صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است که از ترکیب دو بخش «نازک» به معنای ظریف و لطیف، و «خوار» که بن مضارع از مصدر خوردن است، تشکیل شده است. این اصطلاح از نظر معنایی به سبک زندگی اعیاننشینی، رفاه و نازپروردگی اشاره دارد و نشاندهنده افرادی است که در انتخاب مواد غذایی بسیار حساس بوده و تنها خوراکهای مطبوع و لذیذ را ترجیح میدهند.
در فرهنگهای لغت معتبر مانند لغتنامه دهخدا، این واژه مترادف با مفهوم «نازکخور» و «خوشخوراک» قلمداد شده است. در نقطهٔ مقابل، واژگانی نظیر زمختخوار یا گندهخوار قرار دارند که به خوردن غذاهای ساده، خشن یا بیکیفیت اشاره میکنند. این کلمه به دلیل ساختار ۸ حرفی خود، کاربرد زیادی نیز در طراحی جدولهای کلمات متقاطع دارد.