معنی
این کلمه فعل مضارع از باب تفعیل در زبان عربی است و به معنای رساندن یک خبر خوش، امیدبخش و شادیآفرین به دیگران است.
یعنی چه
در اصطلاح و کاربردهای متون ادبی و دینی، وقتی کسی یا پدیدهای مژدهای از یک پاداش، رحمت یا عاقبتبخیر را اعلام میکند، صفت یا فعل یبشر (بشارت دادن) برای آن به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف اول (یُ)، فتح روی حرف دوم (بَ) و تشدید همراه با کسره روی حرف سوم (شِّ) انجام میشود.
در جدول
در جداول شرح در متن یا کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «مژده میدهد» یا «بشارت میدهد» با ریشه عربی، این واژه ۴ حرفی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی که به معنای اعلام اخبار خوش یا پیامآور شادی بودن است، استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود یک فعل اصیل عربی (ثلاثی مزید از باب تفعیل) است و برای فاعل مفرد مذکر غایب به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این واژه شامل افعالی نظیر مژده دادن، نویدبخش بودن و خوشخبری است.
جمعبندی و توضیح کامل یبشر
واژه «یُبَشِّر» یک فعل مضارع عربی از ریشه (ب-ش-ر) است که در متون فارسی، ادبی و به ویژه در ترجمهها و تفاسیر قرآنی کاربرد فراوانی دارد. مفهوم اصلی این کلمه، رساندن خبرهای خوشایند، امیدآفرین و مسرتبخش است که بر خلاف واژههایی مانند «یُنذر» (بیم دادن)، حس آرامش و رهایی از ترس را به مخاطب منتقل میکند.
این کلمه در فرهنگ اسلامی و ادبیات فارسی همواره به عنوان نمادی از رحمت الهی، امید به آینده و وزش نسیم خوشخبری (مانند پیک صبا) شناخته میشود. در کاربردهای جدول نیز به عنوان یک واژه چهار حرفی در معنای نوید دادن و مژدهرسانی یاد میشود.