یعنی چه
عبارت «با حی القیوم» (که صورت استاندارد قرآنی آن «الحی القیوم» یا در دعاها «یا حی یا قیوم» و «بالحی القیوم» است) به معنای پروردگار زندهای است که حیات او ذاتی و زوالناپذیر بوده و قوام، بقا و تدبیر تمام موجودات جهان به ذات او وابسته است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «با حی القیوم» به عنوان پاسخ یک عبارت مذهبی یا ذکر ۱۰ حرفی شناخته میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی، برای توصیف این اسامی الهی از واژگانی استفاده میشود که ابدیت حیات و پایداری ذاتی خدا را میرسانند.
به عربی
اصل این عبارت عربی و از اسماء حسنی است. حی از ریشه (ح-ی-ی) و قیوم بر وزن فیعول از ریشه (ق-و-م) است.
به فارسی
معادل فارسی دقیق این عبارت «زنده و پاینده» است؛ خدایی که مرگ در او راه ندارد و قوامبخش و تدبیرکننده هستی است.
در قرآن
ترکیب «الحی القیوم» دقیقاً ۳ بار در قرآن کریم ذکر شده است: سوره بقره آیه ۲۵۵ (آیهالکرسی)، سوره آلعمران آیه ۲، و سوره طه آیه ۱۱۱. این ترکیب نماد حیات و قدرت مطلق الهی است.
نماد چیست
این عبارت نماد استقلال کامل وجودی پروردگار و وابستگی تمام عالم به اوست. در علوم اسلامی آن را قرین به «اسم اعظم» میدانند و ذکر «یا حی یا قیوم» نماد مذهبی روز چهارشنبه برای توسعه رزق و حیات عقل است.
جمعبندی و توضیح کامل با حی القیوم
عبارت «با حی القیوم» که در واقع برگرفته از اسامی حسنای الهی یعنی «الحیّ» و «القیّوم» است، به عالیترین صفات ذاتی و فعلی خداوند اشاره دارد. صفاتی که نشان میدهند پروردگار عالم، همیشهزنده، قائمبهذات و بینیاز از غیر است و در عین حال، تمام موجودات جهان برای بقا و تدبیر امور خود به او وابستهاند.
این تعبیر شریف در بخشهای مهمی از قرآن کریم مانند آیتالکرسی تجلی یافته و در فرهنگ ادعیه و اذکار اسلامی نیز جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که قرائت آن با حرف ندا در قالب ذکر «یا حی یا قیوم» در روزهای چهارشنبه بسیار سفارش شده است.
در ساختار زبان و ادبیات جدول نیز، این عبارت دقیقاً ده حرف را شامل میشود و مفهوم عمیق توحیدیِ حیات ازلی و ابدی را در کنار پایداری مطلق نظام آفرینش به تصویر میکشد.