یعنی چه
السردیه یک اصطلاح ادبی و نقد مدرن (مصدر صناعی) است که به ویژگی روایی بودن یک متن اشاره دارد. این واژه در لغت به معنی پیوستگی، توالی و پشت سر هم آوردن سخن یا داستان است و در اصطلاح به ساختار، ماهیت و شیوهٔ داستانپردازی و روایتگری اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با تشدید روی حروف «س» و «ی» به صورت اَسسَرْدِیَّه است.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدول مربوط به این مفهوم «السردیه» با ۷ حرف است؛ از معادلهای دیگر آن میتوان به روایت یا داستانسرایی اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم السردیه از اصطلاحات حوزهٔ روایتشناسی استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی این مفهوم با واژگان مربوط به نقل و روایت بیان میگردد.
به فارسی
برگردان دقیق و اصطلاحی این واژه در نقد ادبی فارسی، روایتمندی یا کیفیت و ساختار داستانی یک متن است.
نماد چیست
در نشانهشناسی و نقد ادبی، السردیه نمادی از نظم منسجم، پیوستگی زمانی و زنجیرهٔ به هم پیوستهٔ رخدادها در یک کل واحد به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل السردیه
واژهٔ «السردیه» (در اصل السَّرْدِیَّة) یک اصطلاح تخصصی و مصدر صناعی در زبان عربی و حوزهٔ نقد ادبی مدرن است. ریشهٔ لغوی آن به «س ر د» بازمیگردد که در اصل به معنای بافتن، سوراخ کردن و به هم پیوستن حلقههای زره به صورت منظم و پیدرپی است. در قرآن کریم نیز این ریشه یکبار در سورهٔ سبأ در مفهوم بافتن متناسب و زنجیرهوار زره به کار رفته است.
در اصطلاح ادبی، السردیه معادل دقیق Narrativity یا همان «روایتمندی» است و به متن یا ساختاری اشاره دارد که تکیه بر روایتگری، نقل داستان و زنجیرهٔ متوالی حوادث دارد. این مفهوم در برابر سبکهای گسسته یا توصیف محض (الوصفیه) و گفتگومحور (الحواریه) قرار میگیرد و نشاندهندهٔ حرکت پویای زمان و رخدادها در بستر متن است.
اگرچه این واژه در لغتنامههای سنتی و کلاسیک فارسی به عنوان یک کلمهٔ مستقل ثبت نشده، اما به دلیل گسترش مباحث نقد ادبی مدرن و ترجمهٔ متون نقد عربی، به عنوان یک اصطلاح کلیدی برای توصیف ماهیت داستانی و روایتشناسی متن وارد ادبیات پژوهشی شده است.