یعنی چه
انذار کننده به کسی یا چیزی گفته میشود که دیگران را از خطر، عذاب یا پیامدهای ناگوار یک عمل در آینده باخبر میسازد. در مفاهیم دینی و قرآنی، این واژه برای پیامبرانی به کار میرود که مردم را از عذاب الهی بیم میدهند تا فرصتی برای اصلاح و پیشگیری داشته باشند. تفاوت انذار با ترساندن معمولی در این است که انذار همیشه همراه با آگاهیبخشی و از روی دلسوزی است.
تلفظ
این ترکیب از واژهٔ عربی «انذار» (با سکون روی نون و راء) و پسوند فاعلیساز فارسی «کننده» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس عبارت ۱۰ حرفی، خودِ «انذار کننده» است. معادلهای جایگزین ۴ حرفی آن نیز منذر و نذیر هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم کسی که بیم و هشدار میدهد، عمدتاً از واژگان فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشهٔ اصلی این واژه عربی (ن-ذ-ر) است و واژههای مُنذر و نذیر دقیقترین و رایجترین معادلهای آن در زبان عربی و متن قرآن هستند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل هشداردهنده، بیمده، بیمرسان و آگاهاننده است که مفهوم بیدارباش قبل از وقوع خطر را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل انذار کننده
عبارت «انذار کننده» ترکیبی از واژه عربی انذار (از ریشه ن-ذ-ر) و پسوند فاعلی فارسی است. این واژه در فرهنگ لغت به معنای کسی است که از روی شفقت و دلسوزی، دیگران را از خطرات یا عواقب شوم یک کار در آینده باخبر میکند تا فرصت کافی برای پیشگیری و اصلاح داشته باشند.
در متون دینی و بهویژه قرآن کریم، این مفهوم جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که مشتقات ماده «نذر» ۱۲۴ بار در قرآن تکرار شدهاند. پیامبران الهی به عنوان منذر و نذیر شناخته میشوند که در کنار تبشیر (مژده دادن به پاداش)، وظیفه بیدارگری و هادی دلسوز بودن را بر عهده دارند تا جامعه را از غفلت و سقوط نجات دهند.
از نظر نمادین، انذار کننده بسان یک دیدهبان یا چراغ خطر است که در نقطهای بلند ایستاده و وقوع سیل یا طوفان پیشرو را به غافلان هشدار میدهد. در ادبیات عمومی نیز به هر شخص یا عاملی که پیش از وقوع بحران، زنگ خطر را به صدا درآورد، انذارکننده گفته میشود.