یعنی چه
علم مسموع اصطلاحی است که به دانش حاصل از شنیدن، مطالعه، نقل و آموزشهای بیرونی اشاره دارد. این نوع دانش در ذهن و حافظه ذخیره میشود اما تا زمانی که با عقل و درون جان انسان آمیخته نشود، به مرحلهٔ باور عمیق و کاربردی نمیرسد. این مفهوم به طور ویژه در فلسفه و کلام اسلامی در برابر علم مطبوع (دانش فطری و درونی) قرار میگیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب وصفی به صورت [عِ ل مِ مَ س م و ع] است که از دو واژهٔ عربی علم و مسموع (اسم مفعول از ریشه سمع) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل بر اساس تعداد حروف «علم مسموع» (۸ حرف) یا مترادفهای آن مانند «علم نقلی» تعیین میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم علمی و فلسفی از اصطلاحاتی که به جنبهٔ اکتسابی یا شنیداری بودن دانش اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب اصالتاً عربی است و در متون روایی و کلامی به همین صورت «العلم المسموع» به کار میرود.
به فارسی
برگردانها و معادلهای روان فارسی این اصطلاح شامل «دانش شنیداری»، «دانش اکتسابی»، «دانش تقلیدی» و «علم نقلی» است.
در قرآن
عین ترکیب وصفی «علم مسموع» در متن قرآن کریم نیامده است؛ اما ریشههای سازندهٔ آن یعنی «علم» و «سمع» به فراوانی استفاده شدهاند. در مفاهیم قرآنی، نکوهش کسانی که آیات الهی را با گوش ظاهر میشنوند اما در آن تعقل و تدبر نمیکنند، با حقیقتِ بیفایده بودن علم مسموعِ صرف (بدون درک درونی) همسو است.
جمعبندی و توضیح کامل علم مسموع
اصطلاح «علم مسموع» بیش از هر چیز یادآور کلام مشهور و حكیمانهٔ امام علی (ع) در حکمت ۳۳۸ نهجالبلاغه است که فرمودند علم دو گونه است: مطبوع (فطری و ذاتی) و مسموع (شنیداری و اکتسابی)؛ و علم مسموع تا زمانی که علم مطبوع در جان آدمی جریان نداشته باشد، سودی نخواهد بخشید. این تفکیک نشان میدهد که حفظ کردن دادهها و انباشتن ذهن از اطلاعات خارجی بدون تحلیل عقلی و شهود درونی، ارزش حقیقی ندارد.
از نظر ریشهشناسی، مسموع اسم مفعول از ریشه عربی «سمع» به معنای شنیده شده است. بنابر این، علم مسموع همان دانش مکتسب از طریق کتاب، استاد، رسانهها و آموزشهای بیرونی است که جنبهٔ حفظی دارد و به عنوان ابزاری برای رسیدن به معرفت عمیقتر عمل میکند، هرچند به تنهایی برای کمال انسان کافی نیست.