یعنی چه
این ترکیب در متون ادبی و لغتنامههای معتبر مانند دهخدا به معنای بردباری داشتن، شتاب نکردن و خودداری از بیتابی است. همچنین در فرهنگ عامیانه و اعتقادات قدیمی، گاه به عنوان کنایهای برای عطسه کردن (به نشانهی لزوم توقف و درنگ در کارها) به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه مرکب به صورت صَبْر (ساکن روی با و را) و آوردن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت معمولاً به عنوان راهنمای ۸ حرفی برای مفاهیمی چون شکیبایی کردن یا کنایه از عطسه استفاده میشود.
به انگلیسی
عبارات فوق نزدیکترین معادلهای فعلی برای این اصطلاح در زبان انگلیسی هستند.
به عربی
افعال فوق در زبان عربی به معنای شکیبایی کردن و خود را مهار کردن به کار میروند.
در قرآن
خودِ ترکیب فعلی و فارسی «صبر آوردن» در قرآن وجود ندارد، اما ریشه عربی آن یعنی «صبر» و مشتقاتش بارها در مفاهیمی مانند «صَبْرٌ جَمِيلٌ» (صبر زیبا و بدون گلایه) و دستور به پایداری با فعل «اِصْطَبِرْ» تاکید شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات عرفانی، صبر آوردن نماد ابزار رشد روح و تحمل رنج برای رسیدن به کمال است. در باورهای سنتی، عطسه کردن نمادی از صبر آوردن (توقف در کار) شمرده میشود. همچنین گیاه صبر زرد (آلوئهورا) به دلیل مقاومت بالا نماد طبیعی آن است.
جمعبندی و توضیح کامل صبر آوردن
عبارت «صبر آوردن» یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که جزء اول آن ریشهای عربی و جزء دوم آن ریشهای اصیل و فارسی دارد. این واژه در ادبیات کلاسیک ما جایگاه ویژهای دارد و شاعرانی چون مولوی از آن برای دعوت به بردباری، تامل و پرهیز از شتابزدگی استفاده کردهاند.
از سوی دیگر، این عبارت در فرهنگ عامه و توده مردم با مفاهیمی مثل «صبر آمدن» پیوند خورده و کنایه از عطسهای است که طبق باوری قدیمی، فرد را به توقف و درنگ در کارهایش دعوت میکند. در مجموع این واژه ارزشهای اخلاقی نظیر خویشتنداری و استقامت را بازتاب میدهد.