یعنی چه
روبند و نقاب به هر نوع پوشش، پارچه یا صورتکی اطلاق میشود که برای پنهان کردن چهره (به طور کامل یا جزئی) استفاده میشود؛ به طوری که گاهی تنها چشمها برای دیدن محیط باز میمانند یا منافذ مشبکی در برابر چشمها قرار دارد.
تلفظ
کلمه روبند به فتح ب (روبَند) و نقاب به کسر ن (نِقاب) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این عبارت دقیقاً ۱۰ حرف دارد و به عنوان پاسخ برای طراحان جدول کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای بخش پوشش سنتی و مذهبی از Veil یا Face-veil و برای کاربردهای عمومی و صورتک از Mask استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه نقاب و برقع بیشتر اشاره به پوشش چهره زنان دارد و قناع به معنی مطلق صورتک و پوشش چهره است.
نماد چیست
روبند و نقاب در فرهنگ و ادبیات کلاسیک نماد حیا، عفاف، رازداری و پنهان ماندن رخسار معشوق یا حقیقت پشت پرده است. در مفاهیم مدرن یا نمادهای اجتماعی، گاهی مجازاً به عنوان نماد تزویر، پنهان کردن هویت واقعی و داشتن دو چهره (ماسک) به کار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل روبند و نقاب
ترکیب «روبند و نقاب» دو واژه با ریشههای متفاوت را کنار هم قرار میدهد که هر دو یک مفهوم کلیدی یعنی پوشاندن و پنهان کردن چهره را دنبال میکنند. روبند واژهای کاملاً فارسی و اصیل است که از ترکیب «رو» و «بند» ساخته شده و سنتاً به پارچه مشبک یا توری اطلاق میشده که زنان با آن صورت خود را میپوشاندند. در مقابل، نقاب واژهای عربی از ریشه «ن ق ب» است که به معنای سوراخ یا منفذ بوده و به دلیل داشتن منفذ برای دیدن چشمها به این نام خوانده شده است.
این پوششها گرچه در متون دینی و قرآن کریم به طور صریح با این الفاظ نیامدهاند (و بیشتر از واژههای خمار و جلباب استفاده شده)، اما در فقه و عرف اسلامی جایگاه خاصی در تبیین حدود حجاب دارند. افزون بر جنبههای مذهبی و سنتی، مفهوم نقاب در دنیای امروز به انواع صورتکها و ماسکهای تغییر هویت نیز گسترش یافته است.
در ادبیات و فرهنگ عامه، این عبارت حامل بارهای نمادین دوگانهای است؛ از یک سو مظهر نجابت، حیا، حفظ راز و زیبایی پنهان معشوق است و از سوی دیگر در نگاهی کنایی، به پنهانکاری، ریاکاری و تظاهر اشاره دارد که فرد با آن چهره واقعی خود را از جامعه مخفی نگه میدارد.