یعنی چه
واژهٔ «عمدی» صفتی است برای توصیف کار یا رفتاری که فرد با آگاهی کامل، ارادهٔ آزاد و نیت قبلی انجام میدهد، به طوری که پیامد آن را میداند و به خواست خود پیش میرود. این مفهوم در مقابل رفتارهای سهوی، اتفاقی یا ناخواسته قرار میگیرد. با توجه به اینکه این واژه یک لفظ معمولی و کلاسیک است، نیاز به مثال دیجیتال یا مدرن ندارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح عین و سکون میم تلفظ میشود: [عَمْـدی].
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «از روی قصد» یا «آگاهانه»، خود واژهٔ «عمدی» با ۴ حرف قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، از این واژهها برای رساندن مفهوم کارِ از روی قصد استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی واژهٔ Kasıtlı صفت به معنی تعمدی است و Bilerek به معنای دانسته و باآگاهی به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل واژههایی چون آگاهانه، ارادی، دانسته، عامدانه و خودخواسته است که همگی بر وجود نیت و اراده تاکید دارند. واژههای متضاد آن نیز شامل سهوی، ناخواسته، تصادفی و غیرعمدی میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل عمدی
واژهٔ «عمدی» از ریشهٔ عربی «ع م د» (عَمْد) به معنای قصد و آهنگ کاری کردن گرفته شده و در زبان فارسی با پیوستن به «ی» نسبت، ساختار صفتی به خود گرفته است. این کلمه اهمیت بالایی در حوزههای حقوقی، فقهی و اخلاقی دارد، چرا که مرز میان مسئولیتپذیری انسان و خطاهای ناخواسته را مشخص میکند. در فقه و حقوق، تشخیص عمدی بودن یک فعل (مانند قتل عمد) بار حقوقی و مجازات کاملاً متفاوتی را نسبت به افعال سهوی به همراه دارد.
اگرچه خود لفظ «عمدی» با این ساختار فارسی در متن قرآن نیامده است، اما ریشه و مشتقات اصلی آن مانند «تَعَمَّدَتْ» بارها در آیات قرآنی برای تفکیک اعمالِ از روی قصدِ دل از خطاهای غافلانه به کار رفته است. این مفهوم در روانشناسی نیز نمادی از کنشهای هدفمند و ارادی انسان در برابر رفتارهای صرفاً واکنشی است.