یعنی چه
ایصاء در لغت و اصطلاحات فقهی و حقوقی به معنای سفارش مؤکد کردن، اندرز دادن و وصیت کردن است. همچنین این واژه به عملِ تعیین کردن فردی به عنوان «وصی» برای سرپرستی اموال، ثلث مایه یا مراقبت از فرزندان صغیر پس از فوت اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به کسر همزه اول (إیصاء) و سکون ی ممدوح تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات کلیدی جداول متقاطع، کلمه «ایصاء» معمولاً به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنماهای «وصیت کردن» یا «سفارش نمودن» به کار میرود.
به انگلیسی
در متون حقوقی و عمومی زبان انگلیسی، بسته به بافت متن از اصطلاحات فوق برای رساندن مفهوم ایصاء استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه خالص عربی دارد و مصدر باب افعال از ریشه (و ص ی) است.
به فارسی
برگردان و برابرهای دقیق فارسی این واژه شامل سفارش کردن، اندرز دادن، جانشین تعیین کردن برای پس از مرگ و عهد سپردن است.
نماد چیست
ایصاء در فرهنگ اسلامی و ادبیات فقهی، نمادی از تعهد اخلاقی، دوراندیشی انسان برای پس از حیات و انتقال مسئولیتها و امانتها به شکلی حکیمانه به نسل یا شخص بعدی است.
جمعبندی و توضیح کامل ایصاء
واژه «ایصاء» مصدری عربی از ریشه «و ص ی» (باب افعال) است که در زبان فارسی و متون حقوقی و فقهی کاربرد دارد. معنای اصلی و بنیادین آن به سفارش مؤکد کردن، اندرز دادن و به ویژه تعیین وصی برای اداره امور مال یا سرپرستی فرزندان پس از مرگ بازمیگردد. این واژه با مفاهیمی چون توصیه و وصیت همبستگی نزدیکی دارد.
اگرچه خودِ لفظ «ایصاء» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ساختارهای فعلی و مشتقات گوناگون آن نظیر «أَوْصَانِي» و «يُوصِيكُمُ» مکرراً برای بیان دستورات الهی و سفارشهای مؤکد استفاده شدهاند. در کاربردهای امروزی، این واژه بیشتر جنبه تخصصی، فقهی و حقوقی به خود گرفته است.