یعنی چه
این عبارت یک ترکیب توصیفی در تاریخ ادبیات فارسی است و به سخنورانی در روزگار پادشاهی دودمان قاجار اشاره دارد که سبک اصلی یا شهرت عمدهٔ آنها در سرودن «قصیده» (شعرهای بلند با قافیه واحد برای مدح، اندرز، توصیف یا مسائل سیاسی) بوده است. این شاعران اغلب پیرو نهضت بازگشت ادبی بودند و تلاش میکردند شکوه سبک خراسانی و عراقی قدیم را احیا کنند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [šā'er-e qaside-sarā-ye 'ahd-e qājāriye] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت ۲۳ حرفی خودِ عبارت «شاعر قصیده سرای عهد قاجاریه» است. با این حال، اگر طراح جدول نام شاعر خاصی را مد نظر داشته باشد، معمولاً گزینههایی چون «قاآنی»، «صبا» (فتحعلیخان صبا) یا «وصال» (وصال شیرازی) مد نظر هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این مفهوم از عبارات ترکیبی تخصصی ادبی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و بومی این ترکیب توصیفی شامل عباراتی چون «چامهسرای روزگار قاجار»، «قصیدهگوی عصر قاجاریه» و «مدیحهسرای عهد قاجار» است.
نماد چیست
در تاریخ ادبیات و نقد فرهنگی، این ترکیب نماد «نهضت بازگشت ادبی» و احیای سنتی شعر کلاسیک است. در بخش نخست این دوره، نماد وابستگی شعر به ساختار قدرت، دربار و شعر مدحی و تشریفاتی به شمار میرفت؛ اما در اواخر دوران قاجار (مانند دوره ملکالشعرای بهار) به نمادی از وطنپرستی، آزادیخواهی و مشروطیت تبدیل شد.
جمعبندی و توضیح کامل شاعر قصیده سرای عهد قاجاریه
عبارت «شاعر قصیده سرای عهد قاجاریه» یک اصطلاح و ترکیب توصیفی در تاریخ ادبیات ایران است که به گروه خاصی از شاعران برجستهٔ قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری قمری اشاره دارد. این سخنوران در دورانی فعالیت میکردند که سبک شعر فارسی پس از افول سبک هندی، به سمت احیای سنتهای کهن ادبی (سبک خراسانی و عراقی) حرکت کرد که به «نهضت بازگشت ادبی» معروف است.
این شاعران بزرگ مانند قاآنی شیرازی، فتحعلیخان صبا و وصال شیرازی، از قالب قصیده عمدتاً برای مدح شاهان قاجار، توصیف طبیعت و اندرز استفاده میکردند. ساختار شعری آنها بر پایه استواری کلام و واژگان فخیم استوار بود. در اواخر عهد قاجار، با ظهور مشروطیت، کارکرد این قصیدهسرایان تغییر کرد و افرادی چون ملکالشعرای بهار از این قالب سنتی برای بیان مفاهیم نو، آزادیخواهی و نقد اجتماعی بهره بردند.
در مجموع، بررسی آثار شاعران قصیدهسرای این عهد، آینهای تمامنما از تحولات سیاسی، اجتماعی و زبانی ایران در دوران حکومت قاجار است که سیر تغییر شعر از فضاهای بسته و ستایشی درباری به سمت شعری مردمی و بیدارگر را به نمایش میگذارد.