یعنی چه
حضرت اشموئیل (یا اشموئیل نبی) نام یکی از پیامبران بزرگ بنیاسرائیل و آخرین قاضی و داور آنهاست. این نام ریشه در زبان عبری دارد و به معنای «خدا شنید» یا «شنیدهشده توسط خدا / درخواستشده از خدا» است؛ چرا که مادرش پس از سالها با دعا و نذر او را از خدا هدیه گرفت.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «حَضْرَتِ اَشْمـوئیل» (Hazrate Ashmouil) است که در زبان عبری اصیل به شکل «شْمُوئِیل» (Shmuel) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش در حالت کامل ۱۱ حرف دارد. طراحان جدول ممکن است از معادلهای دیگر آن مثل سموئیل یا صموئیل نیز استفاده کنند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و سنت مسیحی-یهودی، این نام به صورت Samuel (ساموئل) نوشته و شناخته میشود.
به فارسی
در متون و ترجمههای فارسی علاوه بر اشموئیل، از صورتهای «سموئیل»، «شموئیل» و «صموئیل» نیز برای اشاره به این پیامبر استفاده شده است.
در قرآن
نام حضرت اشموئیل به صراحت در قرآن نیامده است، اما ماجرای او در سوره بقره آیات ۲۴۶ تا ۲۴۸ شرح داده شده است. جایی که بنیاسرائیل از پیامبر خود (نَبِیٍّ لَّهُم) خواستند فرمانروایی برایشان تعیین کند و او به امر الهی «طالوت» را برگزید.
نماد چیست
او در فرهنگ دینی نماد اجابت دعا و پاسخ خداوند به درخواست بندگان است. همچنین به عنوان واسطه الهی در انتقال قدرت سیاسی و الگوی قضاوت عادلانه و دوران گذار بنیاسرائیل به نظام پادشاهی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل حضرت اشموئیل
حضرت اشموئیل یکی از پیامبران برجسته و تاثیرگذار در تاریخ بنیاسرائیل است که در منابع اسلامی، یهودی و مسیحی جایگاه ویژهای دارد. نام او در زبان عبری به معنای «شنیدهشده از خدا» است که به ماجرای مستجاب شدن دعای مادرش اشاره دارد. او آخرین داور و قاضی بنیاسرائیل پیش از عهد پادشاهان بود.
اگرچه نام او به طور مستقیم در قرآن ذکر نشده، اما مفسران شیعه و سنی اتفاق نظر دارند که عبارت «نَبِیٍّ لَّهُم» در سوره بقره به ایشان اشاره دارد؛ کسی که به خواست مردم و فرمان خدا، طالوت را به پادشاهی مبعوث کرد تا با جالوت بجنگد. بقعهای منسوب به آرامگاه این پیامبر بزرگ نیز در ایران و در مسیر جاده ساوه به بوئینزهرا قرار دارد که زیارتگاه مؤمنان است.