یعنی چه
واژه «استغواء» در لغت به معنای تلاش برای گمراه ساختن، فریب دادن و از راه راست به در کردن کسی است. این کلمه به فرآیندی اشاره دارد که در آن فرد یا عاملی (مانند شیطان یا نفس) با آراستن باطل، سعی در انحراف و سرگردانی دیگران میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «اِستِغْواء» (es-tegh-vā) است که ترتیبی از صامتها و مصوتهای روان را در باب استفعال شامل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً ۷ حرفی است. از واژههای مشابه و کوتاهتر میتوان به «اغوا» یا «اضلال» اشاره کرد.
به عربی
این واژه ریشه کاملاً عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا در قالب مصدرهای همخانواده مانند الإغواء و التضلیل برای بیان مفهوم فریب و گمراهی استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی، دقیقترین معادلهای این واژه شامل عباراتی چون «به بیراهه کشاندن»، «گمراهسازی»، «از راه به در کردن» و «فریب دادن» است.
در قرآن
خودِ مصدر «استغواء» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ریشه ثلاثی مجرد آن (غوی) و افعال همخانوادهاش مانند «لَأُغْوِيَنَّهُمْ» (سوره حجر، آیه ۳۹) در خصوص سوگند شیطان برای گمراه کردن انسانها به کار رفته است.
نماد چیست
در متون اخلاقی، عرفانی و دینی، استغواء نماد اصلی عملکرد «ابلیس» و «نفس اماره» است؛ نیروهایی که با جلوه دادن زشتیها به صورت زیباییها، انسان را از مسیر حقیقت منحرف میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل استغواء
واژه «استغواء» از ریشه عربی «غ-و-ی» بر وزن استفعال است و مفهوم محوری آن بر تلاش آگاهانه و فریبکارانه برای منحرف کردن فرد از مسیر هدایت و حقیقت استوار است. در لغتنامههای معتبر مانند دهخدا، این کلمه به معنای طلب گمراهی و بدراهی دادن معنا شده و نقطه مقابل مفاهیمی چون ارشاد و استهداء (طلب هدایت) قرار میگیرد.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، گرچه خود این مصدر به طور مستقیم ذکر نشده، اما مفهوم کاربردی آن عمیقاً با ماجرای رانده شدن شیطان و عهد او برای اغوای بنیآدم گره خورده است. از این رو، استغواء در اصطلاح نمادی از وسوسههای نفسانی و شیطانی است که با ابزار فریب و تزیین باطل، انسان را به سرگردانی و نادانی سوق میدهد.