یعنی چه
واژه سفلیه صفت نسبی مؤنث از ریشه عربی سفل است و به هر چیز پدیدهای که در مرتبه پایینتر، زیرین یا فرودین قرار دارد اشاره میکند. در جهانشناسی و عرفان قدیم، این کلمه برای توصیف عالم مادی و زمینی در تقابل با عالم ملکوتی و آسمانی (علویه) به کار میرفته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف سین و سکون روی فاء به صورت [سُفْ لِی یه] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه سفلیه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی مثل «پایینی»، «منسوب به عالم پایین» یا «مؤنث سُفلی» با ۵ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به متنِ مورد استفاده، معادلهای انگلیسی آن به موقعیتهای فیزیکی یا مفاهیم فلسفی و زمینی اشاره دارند.
به عربی
این واژه ریشه اصیل عربی دارد و از مشتقات س-ف-ل به شمار میرود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل کلماتی چون پایینی، فرودین، زیرین و در اصطلاحات فلسفی، زمینی یا گیهانی است که بر مکان یا مرتبه فروتر دلالت دارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فلسفه کهن، سفلیه (مانند عالم سفلیه) نماد و مظهر جهان مادی، جسم، دوری از کمالات معنوی و پستیِ رتبه وجودی در مقایسه با عالم پاک و مجرد علوی است. همچنین در نجوم قدیم، کواکب سفلیه نماد سیارات نزدیکتر به زمین و مدار زیرین بودند.
جمعبندی و توضیح کامل سفلیه
واژه «سفلیه» یک صفت نسبی مؤنث با ریشه عربی (سفل) است که در زبان و ادبیات فارسی کاربردی کاملاً کلاسیک، فلسفی و عرفانی دارد. این کلمه در معنای لغوی به امور پایینی، زیرین و فروتر اشاره میکند و همواره در تقابل مستقیم با واژه «علویه» (بالایی و آسمانی) تعریف میشود.
در کیهانشناسی و نجوم باستان، به سیاراتی که مدار آنها پایینتر و نزدیکتر از زمین به خورشید بود (مانند عطارد و زهره) کواکب سفلیه میگفتند. در حکمت و عرفان اسلامی نیز اصطلاح «عالم سفلیه» به دنیای محسوس، مادی و زمین تعبیر میشود که در آن انسان با قید و بندهای جسمانی روبهرو است و در تلاش است تا از این مرتبه فرودین به عالم علوی و معنوی عروج کند.
اگرچه خود این لفظ با تاء تأنیث در متن قرآن نیامده، اما شکل همریشه آن یعنی «سفلی» برای توصیف شکست و پستی کلام کافران به کار رفته است که نشاندهنده بار معنایی هبوط، پستی و مرتبه نازل در ساختار لغوی این کلمه است.