یعنی چه
«وجوهی» یک صفت نسبی است که از واژهٔ «وجوه» (جمعِ وجه) ساخته شده و دو کاربرد عمده دارد؛ در اصطلاحات اداری و بانکی به معنای مربوط به مبالغ نقدی، پولها و بودجه است (مانند اسناد وجوهی) و در مفاهیم تحلیلی به معنای جنبهای، روشی یا ساختاری به کار میرود.
تلفظ
این واژه با ضمه روی حرف اول (وُ)، خوانده شدن واو دوم به صورت کشیده (جو) و یای نسبت در پایان تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «مربوط به مبالغ پولی» یا «جنبهای»، واژهٔ ۵ حرفی «وجوهی» مد نظر است.
به عربی
در زبان عربی برای کاربرد مالی از واژه «مالي» و برای مفاهیم ساختاری و مرتبط با صورت یا جنبه از «وجهي» استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق یا معادلهای اصیل این واژه در فارسی شامل واژههای «پولی»، «مالی»، «بخشبندیشده» و «روشی» است.
در قرآن
عین کلمهٔ «وجوهی» با یای نسبت در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما واژهٔ پایهٔ آن یعنی «وُجُوه» (به معنی چهرهها یا جنبهها) در آیاتی مانند «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ» به کار رفته است. همچنین در علوم قرآنی، مبحث «وجوه و نظایر» به کلماتی میپردازد که چند معنایی هستند.
نماد چیست
واژهٔ وجوهی به صورت مستقل نماد مفهوم خاصی نیست؛ اما در ادبیات عرفانی، ریشهٔ آن (وجوه) به عنوان نمادی از جلوهها، ابعاد و جنبههای گوناگون حقیقتِ واحد یا اسما و صفات الهی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وجوهی
واژهٔ «وجوهی» یک صفت نسبی ساختهشده از کلمهٔ عربی «وجوه» (جمعِ وجه) همراه با یای نسبت فارسی است. این کلمه در زبان فارسی امروز کاربرد دوگانهای دارد؛ در بافتهای اداری، حسابداری و قانونی کاملاً بارِ مالی و پولی دارد و به هر آنچه که به مبالغ نقدی و بودجه مربوط باشد اشاره میکند. از سوی دیگر، در مباحث نظری و تحلیلی به معنای ابعادی، جنبهای یا روشی به کار میرود.
در حوزهٔ علوم قرآنی و مذهبی، اگرچه خود این لفظ عیناً در آیات نیامده است، اما مبحث مشهوری به نام «وجوه و نظایر» وجود دارد که به بررسی کلمات مشترکاللفظی میپردازد که در بافتهای مختلف قرآن، معنای متفاوتی به خود میگیرند؛ لذا وجوهی بودن در این بافت به معنای چندوجهی بودن معنای کلمات است.