یعنی چه
واژه انطوی یک فعل ماضی عربی از باب انفعال است که به معنای مطاوعه یا اثرپذیری از پیچیدن به کار میرود؛ یعنی چیزی که خودش پیچیده، تا یا نهفته شده است. در مفاهیم امروزی و مجازی نیز به درونگرایی و در خود فرو رفتن دلالت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه اِنطَویٰ (با صدای فتحه در پایان و الف مقصوره) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «درهمپیچیده شد» یا «پنهان شد»، واژه ۵ حرفی «انطوی» قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به متن، اگر به معنای فیزیکی باشد از Folded و Enveloped و اگر به معنای شمول مفهومی باشد از Contained یا Implied استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی ادبی، معادلهای دقیق این واژه شامل شدن، متضمن بودن، دربر گرفتن و پنهان گشتن هستند.
در قرآن
خود فعل ماضی «انطوی» در متن قرآن کریم به صورت مستقیم استفاده نشده است؛ با این حال، ریشه ثلاثی آن (ط و ی) در آیاتی نظیر آیه ۱۰۴ سوره انبیاء به صورت «يَوْمَ نَطْوِي السَّمَاءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ» (روزی که آسمان را در هم میپیچیم) به کار رفته است.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا اسطورهای خاصی ندارد، اما در ادبیات عرفانی و فلسفی جهان اسلام، به ویژه با استناد به شعر منسوب به حضرت علی (ع) «وَ فِيكَ انْطَوَى الْعَالَمُ الْأَكْبَرُ»، نماد خلاصه شدن و درهمپیچیده شدن تمام حقایق و اسرار عالم بزرگ در ساختار وجودی انسان (عالم صغیر) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل انطوی
واژه «انطوی» یک فعل ماضی عربی از باب انفعال و از ریشه ثلاثی «ط و ی» است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده است. معنای اصلی و فیزیکی آن درهمپیچیده شدن، تا شدن و لوله شدن است که در حالت مجهول و اثرپذیر جلوه میکند. این کلمه در متون کهن به عنوان نمادی از پنهانکاری، مستتر شدن و در خود فرو رفتن نیز کاربرد داشته است.
در کاربردهای انتزاعی و اصطلاحی، هرگاه این واژه با حرف اضافه «علی» همراه شود (انطوی علی...)، به معنای شامل بودن، متضمن بودن و درون خود داشتن یک مفهوم یا حقیقت است. این ساختار در متون فلسفی، منطقی و فقهی برای نشان دادن شمول یک قاعده بر مصادیق خود بسیار رایج است.
علاوه بر این، انطوی جایگاه ویژهای در ادبیات عرفانی دارد؛ جایی که به فشرده شدن و تجلی تمام کائنات در باطن انسان اشاره میکند و بیانگر این است که انسان با وجود ظاهر کوچکش، جهان بزرگتری را در درون خود به صورت نهفته و مندرج دارد.