یعنی چه
این عبارت از دو واژهٔ «تَفْقَهُونَ» (درک عمیق نمیکنید) و «تَسْبِیحَهُمْ» (تسبیح و ستایش آنها) تشکیل شده است. در اصطلاح قرآنی، به این معناست که انسانها توانایی شنیدن، فهم و درک شیوهٔ ستایش و پاک دانستن خداوند توسط سایر مخلوقات جهان (مانند آسمانها، زمین و موجودات دیگر) را ندارند؛ چرا که ادراک انسان محدود به حواس ظاهری است.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت قرآنی با رعایت حرکات اعرابی به صورت «تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ» است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت اغلب به عدم درک و فهم انسان از ستایش و تمجید مخلوقات اشاره دارد.
به عربی
شرح این عبارت به عربی ساده، بیانگر ناتوانی در ادراک کیفیت پاک و منزه دانستن پروردگار توسط کائنات است.
به فارسی
معادل روان فارسی این عبارت «شما تسبیحِ آنان را درنمییابید» یا «آواز پاکباشی و ستایشگری آنها را نمیفهمید» است.
در قرآن
این عبارت در آیه ۴۴ سوره اسراء آمده است: «تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالْأَرْضُ وَمَنْ فِيهِنَّ وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلَٰكِنْ لَا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كَانَ حَلِيمًا غَفُورًا»؛ آیهای که به تسبیح همگانی موجودات و ناتوانی انسان از درک آن اشاره میکند.
جمعبندی و توضیح کامل تفقهون تسبيحهم
عبارت قرآنی «تَفْقَهُونَ تَسْبِیحَهُمْ» بیانگر یک اصل مهم در جهانبینی اسلامی و عرفانی است؛ اینکه تمام ذرات کائنات، از آسمانها و زمین گرفته تا کوچکترین موجودات، دارای نوعی شعور، آگاهی و زبانِ پنهان برای ستایش و تنزیه خداوند هستند.
این آیه با صراحت اعلام میکند که انسان با وجود تمام دانش و ابزارهای مادی خود، از درک باطن جهان و شیوهٔ ذکرِ موجودات عاجز است. این تعبیر نمادی از محدودیت ادراک بشر و هماهنگی همگانی نظام آفرینش در تسلیم و ثنای پروردگار به شمار میرود.