یعنی چه
واژه «غاظه» از ترکیب فعل ماضی «غاظَ» (از ریشه غیظ) و ضمیر متصل «هُ» تشکیل شده است و به معنای خشمگین کردن یا برآشفتن کسی است. این کلمه به معنای تحریکِ خشم شدید و جوشش درونی ناشی از ناراحتی است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه در زبان مبدأ (عربی) به صورت «غاظَهُ» (gāzahū) با فتحه روی ظاء و ضمه روی هاء است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه به عنوان یک اصطلاح ۴ حرفی با ریشه عربی و به معنای «او را به خشم آورد» شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده فعلِ خشمگین کردن و عصبانی کردن فردی توسط فرد یا عامل دیگر است.
به فارسی
در برگردان دقیق به زبان فارسی، این ترکیب فعلی به صورت «او را به خشم آورد»، «عصبانیاش کرد» یا «در دل او کینه و خشم شدید ایجاد کرد» معنا میشود.
در قرآن
عین کلمه «غاظه» به این صورت در قرآن یافت نمیشود، اما ریشه آن (غیظ) کاربردهای فراوانی دارد؛ مانند آیه ۲۹ سوره فتح «لِیَغِیظَ بِهِمُ الْکُفَّارَ» (تا کافران را به سبب آنها به خشم آورد) و آیه ۸ سوره ملک «تَکادُ تَمَیَّزُ مِنَ الْغَیْظِ» که شدت غلیان جهنم را توصیف میکند.
جمعبندی و توضیح کامل غاظه
واژه «غاظه» یک لغت اصیل و مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک عبارت و ترکیب فعلی عاریتی از زبان عربی (غاظَ + هُ) است که در متون کهن ادبی یا به عنوان سوالات چالشی در جدولهای کلمات متقاطع به کار میرود. ریشه اصلی این کلمه «غ ی ظ» است که در فرهنگ لغت به معنای خشم شدید، جوشش درونی و عصبانیت لبریز شده پنهان تعبیر میشود.
در حوزه قرآنی و اسلامی نیز اگرچه این صیغه خاص وجود ندارد، اما مشتقات همخانواده آن مانند «کاظمین الغیظ» (فروبرندگان خشم) به عنوان نمادی از پایداری، کنترل نفس و اخلاقمداری شناخته میشوند. بنابراین کاربرد آن کاملاً ابرازگر یک حالت روانی و عاطفیِ تند و غضبآلود است.