یعنی چه
غبره واژهای کلاسیک به معنای گرد و غبار، کدر شدن و تیرگی رنگ است که در مفهوم استعاری به نشانهٔ غم، اندوه و گرفتگی باطن که بر صورت آشکار میشود، اشاره دارد.
تلفظ
این واژه در اصل عربی به صورت غُبرَة یا غَبْرَة تلفظ میشود و در زبان فارسی معمولاً با اِعراب غَبَرَه به کار میرود.
در جدول
پاسخ چهار حرفی برای گرد و خاک و غبار نشسته بر روی اشیاء.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر مفاهیم غبار، تیرگی و خاکآلودگی دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای مستقیم فارسی این کلمه شامل گرد و خاک، غبار، کدورت، کدر بودن و تیرگی سطح یا چهره است.
نماد چیست
این واژه نماد گرفتگی، رنج، بیصفایی جهان و اندوه باطنی است. در متون عرفانی فارسی نیز به عنوان نماد کدورتهای بشری و حجابهای نفسانی که مانع تجلی حقیقت میشوند، به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل غبره
واژهٔ «غبره» یک لفظ مستقل در فارسی معیار نیست، بلکه صورت فارسیشده و سادهسازیشدهٔ واژهٔ عربی «غُبْرَة / غَبْرَة» از ریشهٔ (غ-ب-ر) است. این واژه در معنای لغوی خود به گرد و غبار، کدر بودن و خاکآلودگی اشاره دارد که در نوشتار فارسی و متون کهن به کار رفته است.
شهرت اصلی این واژه به کاربرد قرآنی آن در سوره عبس برمیگردد که به صورت «عَلَيْهَا غَبَرَةٌ» آمده است. مفسران و ادیبان از این تعبیر برای نشان دادن اوج اندوه، خواری و تیره شدن چهرهٔ گناهکاران در روز قیامت استفاده کردهاند که کنایه از تجلی شقاوت باطنی در ظاهر افراد است.
در ادبیات عرفانی فارسی، مانند آثار عینالقضات همدانی، غبره فراتر از یک معنای مادی رفته و به عنوان نمادی از حجابهای نفسانی، علایق دنیوی و تیرگیهایی که مانع از پاکی روح و صفا گرفتن قلب انسان میشوند، مورد بحث قرار گرفته است.