یعنی چه
حصین بن نمیر سکونی یک واژه لغوی عمومی نیست، بلکه نام یک شخصیت تاریخی (اسم خاص) و از فرماندهان نظامی سرسخت و مشهور امویان در دوران معاویه، یزید و مروان بن حکم است. او در وقایع مهمی چون جنگ صفین، واقعه کربلا، غارت مدینه (واقعه حره)، محاصره مکه و آتش زدن کعبه با منجنیق نقش مستقیم داشت. از نظر لغوی، «حُصَین» مصغر حِصن به معنای دژ محکم، «بُن» به معنای پسر، «نُمَیر» مصغر نَمر (پلنگ) یا مشتق از نمیر به معنای آب گوارا، و «سَکونی» منسوب به قبیله یمنی سَکون است.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام تاریخی به صورت «حُصَین بن نُمَیر سَکونی» (Ho-sayn-e-ebne-Nomayr-e-Sakuni) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً خودِ «حصین بن نمیر سکونی» با ۱۵ حرف است. در برخی متون تاریخی به دلیل پیوند قبایل، به صورت «حصین بن نمیر کندی» نیز ثبت شده است.
به انگلیسی
نام این فرمانده اموی در منابع انگلیسیزبان و دایرةالمعارفهای بینالمللی به صورت Husayn ibn Numayr al-Sakuni نگاشته میشود.
به عربی
در زبان و متون تاریخ اسلام، نام وی به صورت «الحُصَيْن بن نُمَيْر السَّكُونِيّ» کتابت میگردد.
نماد چیست
در فرهنگ و تاریخ تشیع، نام حصین بن نمیر سکونی نماد شقاوت، وفاداری کورکورانه به حاکمان ستمگر (بنیامیه)، دشمنی آشکار با اهل بیت و از همه مهمتر نماد حرمتشکنی مقدسات اسلامی است؛ چرا که او در جریان محاصره مکه، دستور داد کعبه را با منجنیق هدف آتش و سنگ قرار دهند.
جمعبندی و توضیح کامل حصین بن نمیر سکونی
حصین بن نمیر سکونی یک نام خاص تاریخی متعلق به یکی از سرشناسترین و سرسختترین فرماندهان نظامی خلافت اموی در صدر اسلام است. او از قبیله یمنی «سکون» (از تیرههای قبیله بزرگ کنده) بود و در دوران حکومت معاویه، یزید بن معاویه و مروان بن حکم فرماندهی سپاهیان شام را در جنگهای متعددی بر عهده داشت.
شهرت تاریخی او بیشتر به خاطر نقش مستقیم و بیرحمانهاش در وقایع هولناکی چون واقعه حره (غارت مدینه)، محاصره مکه و به آتش کشیدن بارگاه کعبه با منجنیق، و همچنین نبرد با قیامکنندگان پس از عاشورا همچون توابین است. او سرانجام در سال ۶۶ یا ۶۷ هجری قمری در جریان نبرد خازر به دست ابراهیم بن مالک اشتر یا یاران مختار ثقفی به هلاکت رسید.
از آنجا که این عبارت یک اسم خاص تاریخی عربی است، معادل واژگانی، مترادف یا متضاد حقیقی در زبان فارسی ندارد و در فرهنگ دینی و تاریخی، صرفاً به عنوان نمادی از قساوت، وفاداری به نظام استبدادی اموی و اهانت به مقدسات شناخته میشود.