یعنی چه
واژه «تسبیحه» اسم مره از ریشه تسبیح است و در لغت به معنای یک نوبت یا یک بار گفتن ذکر «سبحانالله» یا هر ذکر تسبیحی دیگر به کار میرود. همچنین در فرهنگ عامه و دینی، به عنوان واحد شمارش، به معنی یک عدد دانه تسبیح نیز استفاده میشود.
تلفظ
این کلمه به صورت تَسْبِیحَة (با فتح ت، سكون س و كسر ب) تلفظ میشود و در زبان فارسی تاء تأنیث پایانی آن به صورت «ه» صامت یا مصوت خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی که به عنوان پاسخ برای یک بار ذکر گفتن یا دانه تسبیح خواسته میشوند معمولاً تسبیحه (شش حرفی) یا سبحه است.
به انگلیسی
برای مفهوم ادای یکباره ذکر از Single glorification یا Tasbih utterance و برای اشاره به دانه فیزیکی تسبیح از Rosary bead یا Worry bead استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در این زبان دقیقاً به معنای یک نوبت تنزیه خداوند یا یک دانه از ابزار شمارش ذکر (مسبحه) به کار میرود.
نماد چیست
تسبیحه در فرهنگ اسلامی و عرفانی نماد تنزیه، پاکدامنی، صلح درونی و یاد مداوم پروردگار است. دانههای آن در کنار هم نشاندهنده کثرتی است که در نهایت به وحدت و تسبیح ذات احدیت ختم میشود.
جمعبندی و توضیح کامل تسبیحه
واژه «تسبیحه» ریشه در زبان عربی دارد و از مصدر باب تفعیل (تسبیح) ساخته شده است که ساختار آن نشاندهنده یک بار وقوع فعل یا یک واحد مستقل است. این کلمه در اصطلاح دینی به معنای یک نوبت گفتن ذکر «سبحانالله» یا پاک و منزه دانستن خداوند از هرگونه نقص و عیب است.
علاوه بر معنای گفتاری، در کاربرد عامیانه و مذهبی به هر یک از دانههای تسبیح که برای شمارش اذکار به کار میروند نیز تسبیحه میگویند. اگرچه خود این واژه به صورت مفرّد مؤنث در قرآن نیامده، اما مشتقات ریشهای آن یعنی «س ب ح» به دفعات زیادی برای تاکید بر ستایش پروردگار استفاده شده است. این کلمه نمادی از تمرکز زاهدانه، پیوستگی نظام آفرینش و مداومت در یاد خداست.