یعنی چه
انتقام کشیدن به معنای انجام دادن عملی برای جبران، تلافی یا مکافاتِ آسیب، ظلم یا بدیِ واردشده از سوی شخص دیگر است؛ این کار معمولاً با هدف کینجویی، کیفر دادن یا دادخواهی شخصی انجام میشود و در بافت اخلاقی و فرهنگی غالباً رفتاری ناپسند در برابر عفو و گذشت به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت [اِ نْ تِ قا مْ کِ شی دَ نْ] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف میتواند خودِ «انتقام کشیدن» (۱۱ حرف) یا مترادفهای آن نظیر «تلافی کردن» و «کین توختن» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم عبارات مختلفی به کار میرود که بسته به بافت متن از آنها استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی ریشه اصلی این واژه «ن-ق-م» است و در قالب فعل و مصدر کاربرد فراوانی دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی و واژگان جایگزین این عبارت شامل کین توختن، کینه جستن، کینخواهی، تلافی کردن، تقاص گرفتن، خونخواهی، کینهتوزی و مقابلهبهمثل هستند. متضادهای آن نیز عفو، بخشش، گذشت و چشمپوشی است.
جمعبندی و توضیح کامل انتقام کشیدن
عبارت «انتقام کشیدن» ترکیبی از مصدر عربی «انتقام» (از ریشه ثلاثی مجرد ن-ق-م در باب افتعال به معنی کیفر دادن) و فعل کمکی فارسی «کشیدن» است. این اصطلاح در فرهنگ عامه و ادبیات به معنای تلافی کردنِ شخصی و دادخواهی فردی در برابر ظلم یا آسیبی است که از سوی دیگری وارد شده است. در نمادشناسی جهانی، الهه «نمسیس» در اساطیر یونان باستان نماد مجازات و انتقام است و در هنر نیز خنجر آغشته به خون یا ترازو و شمشیر غضب از نمادهای بصری آن هستند.
اگرچه ریشه این واژه در قرآن کریم بارها در قالب عباراتی همچون «ذُو انْتِقَامٍ» (صاحب کیفر) یا «فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ» برای توصیف عذاب عادلانه و مجازات الهی ستمگران به کار رفته است، اما در بافت جوامع انسانی و اخلاقی، انتقام شخصی رفتاری ناپسند و تداومبخش چرخه خشونت تلقی میشود. در متون ادبی و فرهنگ سنتی ایران، همواره برتریِ «عفو و گذشت» در برابر کینجویی و انتقامکشی مورد تأکید قرار گرفته است.