یعنی چه
در منابع معتبر لغوی فارسی (مانند دهخدا، معین و عمید) واژهای اصیل یا رایج به صورت «فردوه» وجود ندارد. این عبارت در واقع یک فعل ترکیبی عربی است که از سه جزء «فـ» (پس) + «ردّوا» (بازگردانید) + «ه» (آن را) تشکیل شده و به معنای ارجاع دادن یا بازگرداندن یک امر یا شیء به مرجع اصلیاش است.
تلفظ
این کلمه با فتح فاء، ضم راء، تشدید و ضم دال ممدود و ضمه هاء تلفظ میشود.
به انگلیسی
با توجه به ریشه عربی واژه، در ترجمههای انگلیسی قرآن کریم معمولاً از عباراتی که مفهوم ارجاع دادن یا بازگرداندن را میرسانند، استفاده شده است.
به عربی
این کلمه ساختار کاملاً عربی دارد و از ریشه (ر د د) مشتق شده است.
به فارسی
در برگردان روان فارسی، این عبارت به معنای پس دادن، ارجاع دادن کلام یا شیء، یا واگذار کردن امر به شخص یا مرجعی دیگر تعبیر میشود.
در قرآن
این واژه به صورت «فَرُدُّوهُ» در آیه ۵۹ سوره نساء آمده است: «فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ» که یعنی: پس اگر در چیزی کارتان به گفتگو و نزاع کشید، آن را به خدا و رسول بازگردانید.
جمعبندی و توضیح کامل فردوه
با بررسی منابع و لغتنامههای معتبر زبان فارسی، مشخص میشود که کلمهای تحت عنوان «فردوه» به عنوان یک واژه مستقل، اصیل یا رایج در زبان فارسی وجود ندارد و نباید به دنبال ریشهای فارسی برای آن گشت. این عبارت در حقیقت صورتی سرهمنویسیشده از یک فعل و ضمیر عربی (فَرُدُّوهُ) است.
بنابراین کاربرد اصلی این واژه قرآنی و عربی بوده و در آیه ۵۹ سوره نساء به عنوان دستوری برای ارجاع منازعات و اختلافات به خداوند و پیامبر (ص) به کار رفته است. ریشه اصلی آن «ردد» است که واژگانی چون رد، مردود و ارتداد نیز از آن مشتق شدهاند.