یعنی چه
محییالدین ابن جوزی (۵۸۰–۶۵۶ ق) یک شخصیت تاریخی، فقیه و دانشمند مسلمان است. او فرزند کوچکتر ابوالفرج عبدالرحمن ابن جوزی (واعظ و فقیه پرآوازه بغداد) بود. او منصب «استاذ الدار» (کارپرداز و ناظر امور دربار) را در اواخر دوره عباسی بر عهده داشت و سرانجام در جریان سقوط بغداد به دست هولاکو خان مغول کشته شد. ترکیب نام او شامل «محییالدین» (احیاکننده دین) و «ابن جوزی» (منسوب به خاندان ابن جوزی) است.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام ترکیبی به صورت «مُحْییاَدْدین اِبْنِ جَوْزی» (Mohyi ad-Din ebne Jawzi) است که در آن واژه محیی با سکون روی حرف حاء و تشدید روی یاء اول، و جوزی با فتح جیم و سکون واو خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این پرسش در حالت کامل ۱۶ حرف دارد. در صورت نیاز به پاسخهای کوتاهتر، بسته به تعداد خانههای جدول، معادلهایی چون «ابن جوزی» یا نام اصلی وی «یوسف بن الجوزی» نیز مد نظر طراحان قرار میگیرد.
به انگلیسی
در نگارش بینالمللی و متون دانشنامهای لاتین، نام این شخصیت تاریخی به صورت Muhyi al-Din ibn al-Jawzi ثبت شده است که بخش اول لقب دینی او و بخش دوم شهرت خاندانی وی را نشان میدهد.
نماد چیست
از حیث نمادشناسی تاریخی، لقب «محییالدین» نماد تلاش برای احیاگری، زهد و دانش دینی در بستر فرهنگ اسلامی است. از سوی دیگر، شخصیت تاریخی محییالدین ابن جوزی به عنوان نمادی از دیپلماسی و سیاستمداری فقها در اواخر عهد عباسی و همچنین شاهدان عینی فاجعه هجوم مغول و سقوط بغداد شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل محیی الدین ابن جوزی
محییالدین ابن جوزی یک اسم خاص تاریخی متعلق به قرن هفتم هجری قمری است. او فرزند دانشمند برجسته بغداد، ابوالفرج ابن جوزی، بود و نباید او را با پدرش یا دیگر افرادی که لقب محییالدین دارند (مانند ابن عربی) اشتباه گرفت. وی علاوه بر جایگاه علمی و فقهی، نقش سیاسی مهمی به عنوان سفیر و کارپرداز دربار خلافت عباسی ایفا کرد.
از نظر ریشهشناسی، واژه «محیی» از ریشه عربی (ح ی ی) به معنای زندهکننده و «دین» از ریشه (د ی ن) به معنای شریعت و آیین است. واژه «جوز» نیز معرب کلمه فارسی «گوز» به معنای گردو است و شهرت این خاندان به محلهای به نام جوز در بغداد یا باراندازی به همین نام در بصره بازمیگردد.
این نام ترکیب اسمی خاص است و در متن قرآن به این صورت نیامده است، هرچند اجزای تشکیلدهنده آن یعنی محیی و دین ریشه قرآنی دارند. بررسی زندگی او نشاندهنده فراز و نشیبهای تاریخ اسلام در آستانه حمله مغول است که سرانجام به قتل او و سقوط خلافت بغداد منجر شد.