یعنی چه
در زبان فارسی معاصر و اصطلاحات تاریخی، قرن به معنای یک واحد زمانی معادل ۱۰۰ سال (سده) است. با این حال، در لغت عرب و متون کهن، این واژه لزوماً زمان را نشان نمیدهد، بلکه به گروهی از مردم، یک نسل یا امتی که در یک دورهٔ زمانی با هم زندگی میکنند، اطلاق میشود.
هم خانواده
ریشه
این واژه از زبان عربی وارد فارسی شده است. در ریشهشناسی واژگان سامی، مادهٔ «ق ر ن» در اصل به معنای نزدیک شدن، پیوستن و جمع شدن دو چیز به یکدیگر است. همچنین در زبانهای کهن سامی به معنای «شاخ» نیز به کار میرفته که مجازاً به قدرت و شوکت اشاره داشته است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح قاف و سکون راء و نون به صورت [قَرْن] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژهٔ «قرن» به عنوان پاسخی ۳ حرفی برای طراحان کاربرد دارد. کلمات هممعنی آن نظیر سده، مئه و عصر نیز فراوان در جدولها پرسیده میشوند.
به انگلیسی
به عربی
به ترکی
نماد چیست
در مفهوم امروزی، قرن نمادی از گذر بلند زمان، تغییر نسلها و دگرگونیهای بزرگ فرهنگی و تمدنی است. اما در نمادشناسی کهن، از آنجا که معنای اولیهٔ لغوی آن «شاخ» بوده، به عنوان نماد قدرت، برتری، سلطنت و شوکت شناخته میشده است؛ همانطور که در نام «ذوالقرنین» (صاحب دو شاخ یا صاحب دو قلمرو/دوره) به چشم میخورد.
جمعبندی و توضیح کامل قرن
واژهٔ «قرن» سیر تحول معنایی جالبی را پشت سر گذاشته است. این کلمه در اصل از ریشهٔ عربی و زبانهای کهن سامی به معنای اتصال، پیوستگی و حتی «شاخ حیوان» آمده است. در کاربردهای کهن و بهویژه در متن قرآن کریم، قرن به معنای بازهٔ ۱۰۰ ساله نیست، بلکه به گروهی از انسانها، یک قوم یا امتی اشاره دارد که در یک دورهٔ تاریخی مشترک با هم زندگی میکنند و سرنوشت کلانی دارند.
با گذشت زمان و در زبان فارسی معاصر، این واژه تغییر کاربرد داده و امروزه دقیقاً معادل اصطلاح «سده» یا یک دورهٔ زمانیِ ۱۰۰ ساله به کار میرود. این کلمه اکنون ابزار مهمی برای تقسیمبندی تاریخ، بررسی تغییرات تمدنی و سنجش گذر زمان در ابعاد بزرگ است.