یعنی چه
واژه «قضوا» شکل فعل ماضی جمع مذکر غایب در زبان عربی است که به معنای تصمیم گرفتن، قضاوت کردن، صادر کردن حکم، به پایان رساندن یک کار یا به سرانجام رساندن یک عهد و پیمان به کار میرود. این کلمه در متون کهن و مذهبی فارسی نیز کاربرد دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «قَضَوْا» (qaḍaw) با فتح قاد و سکون واو در انتهای کلمه است.
در جدول
در جدولهای متقاطع و حل معما، پاسخ این کلمه بر اساس تعداد حروف (۴ حرف) معمولاً با راهنماهایی چون «حکم کردند»، «پایان دادند» یا «به جا آوردند» به دست میآید.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «داوری کردند»، «حکم نمودند»، «به سرانجام رساندند»، «انجام دادند» و در برخی متون مذهبی «بگزاردند» (مانند گزاردن حج و مناسک) است.
در قرآن
این ریشه و ساختار بارها در قرآن کریم استفاده شده است؛ مانند آیه ۲۳ سوره احزاب («قَضَىٰ نَحْبَهُ» به معنی به سر بردن عهد یا جان باختن در راه خدا) و آیه ۲۰۰ سوره بقره («قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ» به معنی به پایان رساندن اعمال حج).
نماد چیست
از نظر معنایی، این واژه نماد و جلوهای از حتمی بودن یک امر، صادر شدن رأی نهایی، به پایان رسیدن کامل یک فرایند و یا رقم خوردن قضا و تقدیر تغییرناپذیر است.
جمعبندی و توضیح کامل قضوا
واژه «قضوا» یک فعل ماضی عربی از ریشه «ق ض ی» است که به طور گسترده به ادبیات دینی، متون کهن و زبان فارسی راه یافته است. معنای بنیادی این کلمه بر محوریت داوری، صدور حکم، قطعیت بخشیدن به یک کار و به سرانجام رساندن یک وظیفه یا تعهد میچرخد.
این واژه در بافتهای گوناگون بهویژه در قرآن کریم کاربردهای ظریف و متفاوتی دارد؛ گاهی برای نشان دادن پایان یافتن مناسک و عبادات، گاهی برای صدور فرمان قطعی الهی و گاه در قالب کنایه برای وفای به عهد تا پای جان و درگذشتن به کار میرود. در ادبیات فارسی و حل جدول نیز به عنوان یک لغت چهار حرفی با مفهوم فیصله دادن شناخته میشود.