یعنی چه
این ترکیب مصدری در زبان و گویش مازندرانی به معنی گذشتن و عبور کردن از یک محل، موقعیت یا جاده به کار میرود و معادل «رد شدن» در فارسی معیار است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «رَد» و مصدر مازندرانی «بَئییِن» (به معنی شدن/بودن) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این اصطلاح ۷ حرفی به عنوان معادل محلی و مازندرانی برای واژههایی چون گذشتن و عبور کردن شناخته میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این اصطلاح همگی بر مفهوم حرکت، عبور و پشت سر گذاشتن یک مسیر دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی افعال و مصادری که مفهوم گذر کردن از یک فضا یا مکان را میرسانند، نزدیکترین معادل برای این واژه هستند.
به فارسی
معادلهای دقیق این اصطلاح طبری در زبان فارسی معیار، افعال مصدری «گذشتن»، «عبور کردن» و «طی کردن» هستند.
در قرآن
خود این ترکیب مضاف و محلی در متن قرآن وجود ندارد، اما مفهوم عینی آن یعنی گذشتن و عبور کردن، در آیاتی مانند «وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ» (و آنها مانند ابرها میگذرند) با ریشه «م ر ر» آمده است.
نماد چیست
از نظر معنایی و مفاهمیمی، این واژه نماد جریان داشتن زندگی، عبور از سختیها یا ایستایی نداشتن در یک نقطه مشخص است.
جمعبندی و توضیح کامل رد بئیین
واژه «رد بئیین» یک ترکیب مصدری اصیل و رایج در گویش مازندرانی (زبان طبری) است که در زبان فارسی معیار یا عربی کلاسیک به این صورت ثبت نشده است. این اصطلاح از واژه «رد» به همراه مصدر مازندرانی «بئیین» (به معنی شدن یا بودن) ساخته شده و در گفتار روزمره مردم شمال ایران به معنای عبور کردن، گذشتن و پشت سر گذاشتن یک مسیر یا مکان به کار میرود.
از نظر ساختار کلامی، اشکال فعلی این مصدر در زبان طبری به صورت «رد بئیه» (رد شد) یا «رد بوّه» (رد بشود) صرف میشود و ریشه در زبانهای ایرانی شمال غربی دارد. بنابراین هنگام مواجهه با آن در مسابقات، جدولها یا متون بومی، باید آن را یک عبارت ۷ حرفی محلی با مفهوم گذر و عبور در نظر گرفت.