یعنی چه
بینات به معنی دلایل، براهین و نشانههای کاملاً واضح و آشکاری است که جای هیچگونه شک و شبههای باقی نمیگذارند و حقیقت را برای همگان روشن میسازند.
تلفظ
این واژه به صورت بَیِّنات (Bayyinaat) تلفظ میشود که تشدید روی حرف «ی» قرار دارد و جمع کلمه «بَیِّنه» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال مفهوم این واژه از ترکیباتی استفاده میشود که بر وضوح، آشکار بودن و اثباتپذیری دلالت دارند.
به عربی
این کلمه ذاتاً عربی و اسم جمع مؤنث سالم از ریشه «ب-ی-ن» است که به معنای دلایل قاطع و آشکارکننده حق از باطل به کار میرود.
به فارسی
در برگردان دقیق به فارسی میتوان آن را به «نشانههای روشنگر»، «گواهیهای آشکار» یا «دلایل هویدا» معنا کرد که همان مفهوم حجت قاطع را میرساند.
در قرآن
این واژه ۵۱ بار در قرآن کریم تکرار شده است و به معجزات آشکار پیامبران (مانند معجزات حضرت موسی)، دلایل عقلی و وحیانی، و آیات روشنگری که حجت را بر مردم تمام میکند اشاره دارد؛ مانند آیه ۲۵ سوره حدید که میفرماید پیامبران را همراه با بینات فرستادیم.
جمعبندی و توضیح کامل بینات
واژه «بینات» ریشه در فرهنگ شریف قرآنی و زبان عربی دارد و به معنای مجموعهای از دلایل، معجزات و براهین آشکار است که به طور کامل حقیقت را نمایان میکنند و مرز میان حق و باطل را مشخص میسازند. این کلمه که جمع «بینة» است، در ادبیات دینی و معرفتی همواره به عنوان ابزاری برای روشنگری و اتمام حجت بر انسانها شناخته میشود.
از نظر استعاری، بینات در متون مختلف به «نور» یا «آفتاب» تشبیه شده است؛ چرا که ویژگی ذاتی آن، روشناییبخشی و از بین بردن ظلماتِ شک، شبهه و جهل است. به همین دلیل، در جدولها و لغتنامهها نیز معادل کلماتی چون حجتها، براهین و نشانههای واضح قرار میگیرد.