یعنی چه
عبارت «تمام و کمال» یک ترکیب عطفی تأکیدی در زبان فارسی است که برای بیان کامل بودنِ یک چیز در بالاترین حد ممکن و بدون هرگونه نقصان، عیب یا نیمهکاره بودن بهکار میرود. این واژه به عنوان صفت یا قید، جامعیت و بینقص بودن یک عمل، شیء یا حالت را میرساند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب واژگانی به صورت «تَمام» (با فتح ت) و «کَمال» (با فتح ک) است که در زنجیره کلام، واو عطف بین آنها به صورت ضمه (وُ / va) خوانده میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد. از مترادفهای پرکاربرد آن در طراحهای جدول میتوان به کلماتی چون کامل، تام، بیعیب، سراسر و تمامعیار اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم قیدی و صفتی از واژگانی چون thoroughly، completely یا عباراتی مانند in full و whole and complete استفاده میشود.
به عربی
اگرچه ریشه هر دو کلمه «تمام» و «کمال» از زبان عربی گرفته شده است، اما در خود زبان عربی معادلهای بالکامل، تماماً و على أكمل وجه برای این مفهوم رایج هستند.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و نشانهشناسی، این مفهوم مادی یا باستانی خاصی در قالب یک شیء ندارد؛ اما از نظر بصری و هندسی، «دایره کامل» یا «ماه شب چهارده (بدر)» به عنوان نمادهای عینیِ تمام و کمال بودن، بینقص بودن و به غایتِ رشد رسیدن شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل تمام و کمال
ترکیب «تمام و کمال» یکی از اصطلاحات اصیل و پرکاربرد در ادبیات و گفتار روزمره فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن دو واژه با ریشه عربی (تَمام و کَمال) پدید آمده است. این عبارت با ساختار عطفی خود، معنای تأکیدی دوچندانی پیدا میکند و برای توصیف کارها، صفات یا موقعیتهایی به کار میرود که هیچگونه نقص، عیب یا کاستی در آنها راه ندارد و به برترین حد ممکن رسیدهاند.
این اصطلاح در بطن فرهنگ اسلامی و قرآنی نیز به طور غیرمستقیم ریشه دارد؛ چنانکه در آیه ۳ سوره مائده مفاهیم هر دو واژه در کنار هم برای کامل شدن دین و تمام شدن نعمت الهی آورده شده است. در جدول کلمات متقاطع و لغتنامهها، این اصطلاح مترادف با مفاهیمی چون جامعیت، بیعیبی و تمامعیار بودن است و در مقابل مفاهیمی مثل نقصان و نیمهکاره بودن قرار میگیرد.