یعنی چه
این واژه در لغتنامههای کهن مانند دهخدا و منتهیالارب به معنی فروهشتن و رها کردن دو طرف دستار یا عمامه از سمت راست و چپ سر آمده است.
تلفظ
تلفظ این کلمه به صورت فتح اول، سکون واو، فتح قاف و لام است که در حالت مصدری در زبان عربی تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، کلمه ۵ حرفی خودِ «زوقلة» است. در برخی منابع احتمال خطای نگارشی با واژه «زنگوله» نیز مطرح شده است.
به انگلیسی
معادل یککلمهای دقیق در زبان انگلیسی ندارد و برای بیان مفهوم آن از عبارات توصیفی مربوط به نحوه بستن عمامه استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مأخوذ از ریشه سه حرفی «ز ق ل» است که در قالب مصدر باب رباعی مجرد به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی معادل تکواژهای ندارد و مفهوم آن با عبارت توصیفی آویزان کردن لبههای عمامه (sarık) بیان میشود.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل معادل دقیقی برای این حالت خاصِ پوشش وجود ندارد، اما میتوان آن را به رها کردن گوشههای دستار یا شال سر ترجمه کرد.
در قرآن
این کلمه هیچگونه کاربرد قرآنی ندارد. در احادیث و متون اسلامی نیز در این زمینه بیشتر از واژه عمومی «جرس» (برای زنگ) یا اصطلاحات دیگر عمامه استفاده شده است.
نماد چیست
این واژه نماد یا مظهر مفهوم خاصی نیست و صرفاً اصطلاحی برای توصیف یک هیئت و حالت ظاهری در پوشاندن سر با دستار است.
جمعبندی و توضیح کامل زوقلة
واژه «زوقلة» یک کلمه بسیار کمکاربرد و اصالتاً عربی است که به لغتنامههای کهن فارسی راه یافته است. معنای دقیق این واژه، آویزان کردن یا فروهشتن گوشهها و بندهای عمامه از هر دو طرف سر (راست و چپ) است. ریشه آن به مصدر چهارحرفی در زبان عربی بازمیگردد و در قالب یک اصطلاحِ تکواژهای، مترادف دقیق یا کاربرد گستردهای در فارسی امروز ندارد.
از سوی دیگر، برخی پژوهشگران لغوی احتمال میدهند که این واژه در متون عامیانه یا برخی نسخهها، خطای نوشتاری یا آوانگاری از واژه اصیل فارسی «زنگله» یا «زنگوله» باشد. با این حال، حقیقت قطعی در طراحهای جدول و معانی مستند، اشاره به همان ۵ حرف و معنای مرتبط با نحوه بستن عمامه دارد.